heç sinifdə də yox idi. Onu belə tədirgin görən Züleyxa çölə çıması üçn onu razı saldı və ikisi birlikdə sinifdən çıxdılar. Yolboyu Sevil heç nə danışmadı. Beləcə bufetə çatdılar. Sevil pəncərənin qabağında dayanıb gözünü çölə dikdi. Həmişəkitək ağladığı gözündən sakitcə süzülən damcılardan bilinirdi. Dərindən köks ötürüb:
-Mən indi neyləyəcəm, Zülüş?-dedi.
-Nə bilim caan.-Züleyxa çiyinlərini çəkdi.-Mənə heç vaxt sevgi məktubu gəlməyib. Bilmirəm ki, sənə necə məsləhət verim.
-Guya mənə gəlib Zülüş?-Sevil gözünü pəncərədən çəkib tərs-tərs ona baxdı.
-Yoox can, incimə, elə demirdim. Sadəcə bu elə bir şeydir ki...
-Uff, niyə axı mən?!
-Sən onu sevirsən?
Züleyxanın bu ani sualından duruxub ona baxan Sevil yenidən gözlərini çölə dikib:
-Yox!-dedi.
-Bəs onda niyə narahatsan? Apar məktubu özünə qaytar, de ki, bir də səni narahat eləməsin.
Züleyxa bunu deyərkən onun reaksiyasını öyrənmək üçün diqqətlə onun üzünə baxırdı. Sevil isə rəfiqəsinin bu təkidli məsləhəti qarşısında nə edəcəyini bilmədi. Bir əlində buruşdurduğu məktuba, bir də ona baxdı. Onu belə görən Züleyxa bu dəfə gülümsəyərək:
-Amma sən onu sevirsən!-dedi.
-Həm də necə!-Sevil gözlərini yerə dikərək ağlamsındı.-Amma o bunu bilməməlidir.
-Niyə?
-Mən bilirəm də axırda nə olacaq. Xəlil. İstəsəm də, istəməsəm də axırda ona qismət olacam.-bunları deyərkən Sevilin üzünü kədər yox, qorxu və qəzəb buludları bürüdü.-İsmayıl... o isə mənim ancaq xəyalım, arzum olaraq qalacaq.
-Caan.-Züleyxa nə deyəcəyin bilmədi. Sadəcə rəfiqəsini qucaqlayıb saçını sığallamaqla ovuda bildi.
Rus dili dərsi başlamışdı. Sevili yerində görməyən İsmayıl narahat halda yerində ora-bura vurnuxurdu. O anidən dönüb arxaya baxan Əlini gördü. İşarə eləyib ondan Ayandan Sevilin hara getməsini öyrənməyi xahiş elədi. Əli qabağa dönüb Ayandan:
-Bilmirsən, Sevilgil hara getdilər?-deyə soruşdu.
Ayan gözlərini kitabdan çəkməyərək:
-İsmayıl soruşur?-dedi.
Əvvəlcə duruxan Əli sonra gülümsəyərək “Hə.”dedi.
-Ona de ki, bayaq Züleyxa ilə