ə çölə çıxdılar. Qalanını bilmirəm.
Əli yenidən arxaya dönərək İsmayıla Ayanın dediklərini başa saldı. Çox keçmədi ki, qapı döyüldü və Sevillə Züleyxa ard-arda içəri girdilər. Zivər müəllimə onların harada olduğunu xəbər aldıqdan və oturmağa icazə verdikdən sonra yerlərinə keçdilər. Ağladığı və əsəbiləşdiyi Sevilin simasından açıq-aşkar sezilirdi. İsmayıl təlaşla gözlərini ona zilləmişdi. Sevil yerinə keçərkən ani nəzərlərlə, lakin tərs-tərs ona baxdı. Bunu görən oğlanlar öz aralarında qımışdılar. Yusif arxaya dönüb pıçıltı ilə İsmayıla:
-Gözün aydın. Məktubun çatıb.-dedi.
-Sən yaxşısı budur, indidən qaç, canını qurtar.-deyə Mehdi də arxaya döndü.
-Niyə?-İsmayıl heç hə olmamıştək soruşdu.
-Tutsa parçalayacaq. Görmədin, necə baxırdı?
Özünü sındırmasa da İsmayılın içinə bir narahatlıq gəlmişdi. Görəsən, məktubu verməklə səhv eləmişdi? Axı sevdiyini bildirmək onun ən təbii haqqı idi.
Tənəffüslərdə İsmayıl nə qədər Sevilə yaxınlaşıb onunla danışmaq istəsə də Sevil onu yaxın buraxmır, ya söhbəti, ya da yolunu dəyişib aradan çıxırdı. Bu isə İsmayılın narahatlıq və çarəsizliyini daha da artırırdı. Dostları hər nə qədər “Qızdır, naz eləyir.”deyə onu təsəlli etməyə çalışsalar da İsmayıl rahatlıq tapa bilmirdi. Lakin Sevilin ondan da çarəsiz və çıxılmaz vəziyyətdə olduğunu da bilmirdi. Ağlı ilə ürəyi arasında qalan Sevili bir tərəfdən İsmayıla olan hisləri, digər tərəfdən də Xəlil məcburiyyəti lap çaşbaş salmışdı.

Astronomiya dərsi idi. Ələddin lövhədə dərsi danışır, Mərdan müəllim isə onun dediklərini təsdiqləmək üçün arabir başını yelləyirdi. Qapı döyüldü. Ələddin susdu. Mərdan müəllim qapıya baxıb “Gəl.” deyə səsləndi. Qapı açıldı. Mirvari müəllimə ilə Oqtay müəllim bir-birinin ardınca sinfə girdilər. Şagirdlər onları görüb ayağa durdular. Elə Mərdan müəllim də ayağa qalxdı. Direktoru görcək Yusif dodağının altında mızıldandı:
-Nə istəyir e, bu bizdən?
Elə Sevincin də əhvalı pozuldu. Oqtay müəllim əli ilə şagirdlərə oturmalarını işarə elədi. Sonra Ələddinə də