n səhviniz idi. Amma mən də haqqınıza belə xoşagəlməz söz-söhbətin yaylmasına göz yuma bilməzdim. Mən dünən Əminə müəllimənin sinfində olmuşam, birinci a sinfində. O da sizin həmin gün ora gəldiyinizi təsdiqləyir. Hətta zəngdən sonra çıxdığınızı da. B gün də sinif rəhbərinizi (O, bunu deyərəkən dönüb Mirvari müəlliməni işarə elədi.) yanıma çağırıb sizin haqqınızda hər şeyi öyrənmişəm. Düzdür, məktəb həyatıdır, siz də gəncsiniz, belə incə məqamlar ola bilər. Amma əgər belə bir şey yoxdursa qızla oğlanın adına söz çıxarmaq, qeybət eləmək nə müəllimlərə, nə də şagirdlərə yaraşmaz. Bu söhbətlərə səbəbkar kimi mən biraz özümü gördüm deyə istədim ki, hər şeyi aydınlaşdırım. Axı bura məktəbdir, təhsil ocağıdır. Buranın da özünə görə nizam-intizamı, qayda-qanunu var. Şagirdlər də, müəllimlər də bura niyə gəldiklərini bilməlidirlər.-direktor bir qədər susub dostları süzdü. Bayaqkından fərqli olaraq indi onların üzlərində təbəssüm var idi. Üzünü sinfə tutan Oqtay müəllim gülə-gülə adsız baramağını yelləyərək-Baxın ha, onlar dostdurlar. Artıq söhbətlər olmasın. Eşitdiniz?-dedi.
Uşaqlar gülüşərək “Eşitdik.” “Baş üstdə, müəllim.” dedilər. Oqtay müəllim sağollaşıb çıxdı. Mirvari müəllimə də onun arxasınca. Sinifdə isə yenidən pıçhapıç başladı. Dostlar isə artıq bunlara əhəmiyyət verməyib qorxaq və ürkək baxışlarla deyil, gülə-gülə bir-birilərinə baxırdılar.
Birinci növbənin son dərsi üçün zəng çölə vurulmuşdu. Günel müəllimənin yarımqrupu evə getmək üçün hazırlaşırdı. İsmayıl tələm-tələsik geyinib özünü çölə atdı. O qədər tələsirdi ki, testini partanın altında qaldığından belə xəbərsiz idi. Tələsik pillələri enib birinci mərtəbəbnin qurtaracağında dayandı. Tez-tez və həyəcanla yuxarı baxır, Sevilin düşməyini gözləyirdi. Məktəb isə dolur-boşalırdı. Ramazanla söhbət eləyə-eləyə pilləkənləri düşən Mehdi İsmayılı burada görüb zarafatla:
-Ə smaylik, astanovkanı dəyişmisən?-deyə soruşdu.
-Sənə nə?-deyə İsmayıl tərs-tərs ona baxdı.
İnciyən Mehdi daha heç nə deməyib ondan