uzaqlaşdı. İsmayıl bir xeyli gözləməli oldu. Bu arada bəzi sinif yoldaşları onu görüb niyə burada dayandığnı xəbər alır və sonda Mehdi kimi peşman olub yollarına davam eləyirdilər. Axır ki, İsmayılın gözlədiyi sinif yoldaşı pilləkəndə göründü. Onu görər-görməz İsmayıl özünü itirdi, bayaqdan beynində qurduğu cümlələr bir-birinə qarışdı. Artıq Sevillə Züleyxa ona yaxınlaşırdılar. Sevil onu görməməzliyə vurub yanından ötüb keçmək istəsə də ismayıl onun qolundan tutub:
-Sevil.-deyə saxladı.
-Nədir?-deyə Sevil qolunu yana çəkmək istədi, lakin İsmayıl onun qolunu buraxmadı.
-Xahiş eləyirəm, iki dəqiqə, ikicə dəqiqə mənə qulaq as.-sonra üzünü maraqla onlara baxan Züleyxaya tutdu.-Zülüş, bizi biraz tək burax da.
-Zülü!-getməməsi üçün Sevil ona göz ağartdı.
-Caan, məni çətin vəziyyətdə qoyursunuz e.
İsmayıl əvvəl Zülexaya, sonra Sevilə baxa-baxa:
-Zülüş, mən onsuz da sözümü deməmiş ondan əl çəkən deyiləm. Bu gün olmasın, sabah osun. Bu ay olmasın, gələn ay olsun.-dedi.
Çarəsiz qalan Sevil üzünü Züleyxaya tutub onu kənarda gözləməsini dedi. Züleyxa beş-on addım aralanıb pəncərənin yanında dayandı. Üzünü İsmayıla tutan Sevil laqeydcəsinə:
-Eşidirəm. Nə var?-dedi.
-Bilirəm ki, məktubumu oxumusan.
-Hansı məktubu?
-Sevil, yaxşı da. O mətubdakı hər söz, hər vergül ürəyimdən keçən...ürəyimdən gələn...-gözlərini yumub dərindən nəfəs alan İsmayıl son cəsarətini toplayıb gözlərini açdı və Sevilin gözlərinə baxıb,-Səni sevirəm!-dedi.
Sevilin canından bir ürpərti keçdi, ürəyi uçundu. Bu, onu məktubdan daha çox həyəcanlandırmışdı. Gözlərini qaçırdı. Gözlərini hələ də onun gözlərindən çəkməyən İsmayıl daha asta tərzdə:
-Nəsə deməyəcəksən?-deyə soruşdu.
-Deyəcəm, niyə demirəm?-Sevil yalnız indi yenidən onun gözlərinə baxdı və qəti şəkildə yalnız-Məndən əl çək!-dedi.
İsmayılın rekasiyasını gözləmədən qolunu onun əlindən çəkərək cəld ondan aralandı və Züleyxa ilə birlikdə məktəbdən çıxdılar. Sanki məktəb İsmayılın başına fırlandı. Gözlərini bərəldib öz-özünə fikirləşməyə