ə başladı: “Bu qədər?! Buraya qədər?! Yəni, Sevil məni sevmir? Boş yerə onu sevmişəm?! Axı bu dünyada səbəbsiz heç nə yoxdur. Yox, yox! Naz eləyir. O da məni sevir. Bu başqa cür ola da bilməz!” İsmayıl beləcə özünü təsəlli edirdi ki, arxadan bir əlin onun çiyninə toxunduğunu hiss edib diksinərək arxaya çevrildi. Əli idi. Əlində İsmayılın sinifdə unutduğu test blankını tutmuşdu.
-Götür, komputer otağında qalmışdı.
-Çox sağol.
-Dəyməz, gedək?
-Gedək də.-deyə İsmayıl ah çəkdi.
Dostlar məktəbdən bir xeyli aralanmışdılar. Hər ikisinin üzündən xoşbəxtlik yağırdı. Sanki ikisinin də kürəyindən ağır yük götürülmüşdü. Üç günü üç əsrə döndərən əzab, daxli gərginlik, gecəni səhər edən yuxusuz saatlar, göz yaşları-hamısı arxada qalmışdı. Danışmağa o qədər söz var idi ki. Amma ikis də susurdu. Onlar bir qədər beləcə getdilər. Sonra ikisi də eyni anda:
-Dost.
-Dost.-deyə bir-birilərinə baxdılar.
-Sən de.
-Yox, sən qızsan. Birinci sən de.
-Sən də məndən böyüksən. Birinci sən de.
-Olmadı da, Sevinc. Sən de!
-Mənimki elə də vacib deyildi. Sadəcə İsmayılı soruşacaqdım. Görəsən, Sevil ona nə cavab verib?
-Deyəsən vəziyyət yaxşı deyil-.deyə Yusif ağzını büzdü.
-Niyə?
-Bayaq səni gözləmək üçün qapıya yaxınlaşanda Əli ilə İsmayılı gedən gördüm. İsmayılın rəngi ağappaq idi. Soruşdum ki, nə olub? Əli mənə göz-qaş elədi. Yəqin ya Sevil yox deyib, ya da vurub.
-Nə pis oldu. Amma çox yaraşırlar.
-Belə də, pis deyillər. Əligil də yaraşırlar.
-Onlar heç də.
-Dost?
-Hə?
-Səncə, Ayanda Əliyə qarşı nəsə var? Sən ona yaxınsan da, hiss eləmiş olarsan.
-Doğrusu, belə dəqiq bilmirəm. Amma bir-iki dəfə Ayanın yanında qəsdən Əlidən söz salmışam. Sanki həyəcanlanmış kimi olur.
-Hə də, deməli, onda da nəsə var.
-İnşallah. Amma bilirəm ki, Ayan məndən iniciyəcək, özü də çox pis. Özümü onun yanında yalançı kimi hiss eləyirəm.
-Yalançı sən deyilsən e, mənəm. Sən Ayana heç nə deməmisən, mən isə Əliyə “Sevinc bilmir.” demişəm.
Sevinc ah çəkdi, sonra balaca uşaqlartək dodaqlarını