da uzaqlaşdım. İndi mən nə edəcəm? Heç üzümə də baxmır. Yəni, doğrudan o məni sevmir? Bəs o ürkək baxışlar, o gülümsəmələr? O, hamıya qarşı belədir ki? Hə. Bəlkə də mən səhv eləyirdim. Bəlkə də o, hamıya eyni cür baxır, eyni cür gülümsəyir. Mən ona fərqli baxdığım üçün fərqli də görürdüm. Ehh..”
Zəng vurulmuşdu. Dəhlizlərdə səs-küy getdikcə azalır, müəllim və şagirdlər siniflərinə tələsirdilər. Yeyin addımlarla üçüncü mərtəbənin orta pilləkəninin başına çatan Kərəm pillələrdə rastlaşıb söhbət edən Xatirə müəllimə ilə Xəyal müəllimi görüb dayandı. Geri qayıtmaq istəsə də nədənsə fikrindən dönüb dayandı. Sonra pilləkənləri düşərək onların yanından saymazyana ötüb-keçməyi də düşündü. Amma yenə də dayandı. Axı o nə etmək istəyirdi? Onları bir yerdə görmək onu niyə bu qədər qıcıqlandırırdı? Müəllimləri ona haqsızlıq edirdilər, ya o müəllimlərinə?
-Kərəm.
Arxadan gələn qəfil səsə diksinib çevrildi. Ayan idi. Sual və kinayə dolu baxışlarla ona baxırdı. Kərəm özünü itirib yerində ora-bura vurnuxdu. Ayan üz ifadəsini dəyişmədi:
-Dərsə niyə girmirsən?

Eynəyinin altından sinfə göz gəzdirən Şakir müəllim:
-Başa düşmədim, qızlarınız da uje dərs vaxtı kolidorlarda gəzir? Hanı Xəlilova?-deyə soruşdu.-Abbasova, sən hara baxırsan?
Leyla da sinfə boylandı. Ayanı yerində görməyib çəkinə-çəkinə çiyinlərini çəkib onun hara getdiyini bilmədiyini dedi. Elə bu vaxt qapı açıldı və Kərəm təlaşla özünü içəri atdı.
-Müəllim...
-Haradasan ə?-lakin Şakir müəllim ona söünün bitirməyə imkan verdi.
-Bağışlayın, mən kolidorda idim. Sonra...
-Dərs vaxtı kolidorda nə gəzirsən?
-Müəllim, bilirsiniz aşağıda...
-Bir dəqiqə!-Şakir müəllim bu dəfə də ona ağzını açmağa imkan vermədi.-Dərsə gecikməyin biy yana, hələ bir qapını döyməyib içəri girirsən?
-Müəllim!-Kərəm bu dəfə özünü saxlaya bilməyib müəllimdən də bərk qışqırdı. Sonra sakitləşərək dərindən nəfəs almağa başladı, barmağını dişlərinin arasında bərk-bərk sıxaraq daha sakit şəkildə sözünə davam elədi.-Müəllim, icazə verin niyə