ə çöldə oldğumu başa salım. İsmayıl pilləkəndən yıxılıb.
Bir anlıq hamı bir-birinə baxdı.
-Necə yəni pilləkəndən yıxılıb? Harada?!-deyə Şakir müəllim təlaşla ayağa qalxdı. Sanki hamı onu gözləyirdi. Bir anın içində hamı ayaqlanıb onun arxasınca çölə axışdı. Sevildən başqa. Ayaqları sözünə baxmadı. Ürəyindən ayaqlarına doğru bir keyitmə gəldi. Qalxmaq istəsə də büdrəyib yenidən yerinə oturdu. Onu belə görən Züleyxa geri qayıtdı.
-Nə olub caan?-deyə ona yaxınlşadı.
-Zülü, ayaqlarım getmir.-Sevil halsız şəkildə dillənib başını partasının üstünə qoydu. Ağlamsınaraq-Ona bir şey olsa, mən neyləyərəm?-dedi.
İsmayılı pilləkəndə oturtmuşdular. Huşu özündə idi. Sadəcə qaşı qanamışdı və əllərində yüngül sıyrıqlar var idi. Xəyal müəllim də onun yanında oturub salfetlə qaşının üstünü təmizləyirdi. Üzünü onun başının üstündə dayanıb təlaşla ona baxan İsmayılın sinif yoldaşlarına tutdu:
-Yaxşısı budu, siz bunu tibb otağına apalın. Tibb bacısı da baxsın, sınığı, çıxığı valsa.
Etiraz eləyərək ayağa qalxan İsmayıl gözləri qaraldığından yenidən aşağı oturdu.
Qızlar Ayanı dövrəyə qalaraq hadisəni xəbər alırdılar.
-Mən üçüncü mərtəbədə idim. Bir də aşağıdan tarappıltıya oxşar möhkəm səs gəldi. Xatirə müəlliməgil də pilləkəndə idilər. Tez qaçıb gördük ki, İsmayıl ikinci mərtəbədə, pilləkənin ətəyindədir. Birinci yaxınlaşmağa qorxduq, çünki tərpənmirdi. Sonra Xəyal müəllim yaxınlaşaraq nəbzinə baxdı, bizə dedi ki, narahat olmayın, nəbzi aıtır. Səsə müəllimlər otağındakı müəllimələr də çıxdı. Sonra da siz gəldiniz.
-Bunun fikri özündə olmayıb ki, belə ayağı sürüşüb?-deyə Sevinc maraqla soruşdu.
-Yazıqda ağıl, fikir qoyublar ki?-Günay kinayə ilə dilləndi.-Bir həftədir havalı kimi gəzir.
Nuray bacısının qolunu dümsüklədi. Hamı onun nədən kimdən danışdığını bilirdi. Bu vaxt Xatirə müəllimə onlara yaxınlaşıb burada dayanmamalarını, sinfə getmələrini dedi.
-Yaxşı müəllimə.-deyə qızları qabağına salan Leyla zarafatla-Düşün qabağıma görüm, hamınıza qayıb