yazacağam.-dedi.
-Doroqie, bəs Şakir müəllim hara getdi?
-Bayaq telefonla danışırdı. Gələr də indi.
-Bəs oğlanlar?-deyə Sevinc arxaya boylandı.
-Sənə oğlanlar lazımdır?-Leyla ağzını büzdü.-Gedək, bir-iki dəqiqə oğlanlarsız sinfin dadını çıxaraq.
Züleyxa əlləri qoynunda sinfin kandarında dayanıb dəhlizə boylanırdı. O, uzaqdan qızların gəldiyini görüb Sevilə işarə elədi. Sevil tez üz-gözünü silərək durub pəncərənin qabağına keçdi. Züleyxa isə artıq yaxınlaşmaqda olan qızlardan:
-Nə oldu? Vəziyyəti necədir?-deyə xəbər aldı.
-Narahat olma, yaxşıdır. İndi gələcək.-deyə bir gözü Sevildə olan Ayan dedi və sinfə keçdi.
-Bizdən niyə soruşursan? Padruqandan soruş da.-deyə Günay acıqla üzü pəncərəyə tərəf dayanmış Sevili işarə elədi.-Bunun ucbatından yazıq İsmayıl az qala canından olacaqdı.
Onun dediyi sonuncu cümlədən sonra Sevil dönüb ona baxdı. Təlaşlanmışdı. Leyla aranı sakitləşdirməyə çalışaraq:
-Qızlar, yaxşı, keçin oturun yerinizə.-dedi.
-Nə yaxşı, ay Leyla?-Günay hirsindən qızarmışdı.-Görmədin, İsmayıl nə gündə idi?
-İsmayılın gözü ayağının altını görmür, buna Sevil neyləsin?-Züleyxa artıq dözə bilməyib dilləndi.
Nuray istehza ilə gülərək:
-Sevil neyləsin?-dedi.-Biraz az naz eləsin. İsmayıl kimi bir oğlan buna (o, bunun deyərkən Sevili göstərib ağzını büzdü) eşq elan eləyir, bu da qaldırıb qoyub özünü dağın başına.
Bayaqdan özünü güclə saxlayan Sevil axır ki, dilləndi:
-Mən ona yalvarmamışdım.
-Doğrudan canım?-Günay istehza ilə güldü.-Sən gələn kimi oğlana göz-qaş at, gülümsə, onu caynağına keçir, sonra da “mən ona yalvarmamışdım.”deyə özünü təmizə çıxar.
-Qızlar, bəsdir!-Leyla üz-üzə dayanmış Sevillə Günayın arasına keçərək onları aralamağa çalışdı.
-Bir dəqiqə, Leyla!-Sevil onu yana çəkərək biraz da Günaya yaxınlaşdı.-Bilirsən, nə var? Məktub mənə gəlib, eşq mənə elan olunub, mən də lazım olan cavabı vermişəm. Zəhmət olmasa, öz işinlə məşğul ol!
Sevilin bu cavabı hamı üçün gözlənilməz oldu. Elə bu vaxt dəhlizdən səslər eşisilməyə başladı. Şakir