r müəllim oğlanları qabağına qatıb gətirirdi.
-Keçin sinfə! Danışmayın, camaat dərs keçir!
Çox keçmədi ki, oğlanlar iki-iki, üç-üç sinfə doluşmağa başladılar. Qızlar da artıq öz yerlərinə keçmişdilər. Leyla sinfə girən oğlan sinif yoldaşlarına baxa-baxa “Sizsiz bizim bir günümüz olmasın. İki dəqiqə, qız-qıza qalaq dedim, az qala saçyoldu çıxmışdı.” deyə fikirləşdi.
Oğlanların arxasınca içəri girib qapını örtən Şakir müəllim yerinə oturub:
-Çox şükür, yaxşı qurtardıq.-deyə dərindən nəfəs aldı.-İndi də keçək dərsimizə.
Gələnlərin arasında İsmayılı görməyən Sevil təlaşlansa da bəlli etəməməyə çalışırdı.Məktəbin tibb məntəqəsində Sahilə həkim İsmayılın qaşının üstünü təmizləyib yara bantı qoymuşdu.
-Ayağında ağrı filan hiss eləmirsən?
-Biraz, sanki biraz göynəyir.
-Qorxulu bir şey yoxdur. Prosto biraz əzilmisən. Amma sən də yenə də arxayın düşmə, həkimə göstər.
-Aha, oldu.-deyə İsmayıl ayağa durmaq istədi.-Gedə bilərik?
-Başqa narahatlığın yoxdursa, gedə bilərsən.
-Yox, yoxdur. Çox sağolun.-deyə İsmayıl ayağa qalxdı.
Əli ilə Kərəm cəld yaxınlaşıb onun qolundan tutdular və onu danlamağa başladılar.
-Bir deyib hara durursan?
-Bizə de də.
-Ehtiyac yoxdur, özüm gedərəm.-deyə İsmayıl onların əllərini yana itələdi.
-İsmayıl, qoy kömək eləsinlər. Ayağın əzilib, üstünə çox bərk basmaq olmaz.-deyə Sahilə həkim yenidən dilləndi.
İsmayılgil sağollaşıb tibb məntəqəsindən çıxdılar. Dostları axsayan İsmayılın qolundan tutub yavaş-yavaş aparırdılar. Əli soruşdu.
-Necə oldu ki, yıxıldın?
-Nə bilim e. Pilləkənləri düşürdüm, bir də onu gördüm ki, havadayam. Sonra da yumbalana-yumbalana getdim.
-Ayağının altına bax da.-Kərəm onu danlamağa başladı.-Başın partlasaydı, ya qol-qıçın sınsaydı, yaxşı olacaqdı? Dəyməzə dəyməz qaqaş. Canının qədrini bil.
İsmayıl heç nə deyə bilməyib ah çəkdi. Əli isə maraqla Kərəmi süzürdü. Onun üz ifadəsi dediklərini tamamlayırdı. Üzündə qəribə bir narahatlıq, kədər var idi. Sanki dünyanın dərdini bu çəkirdi.
İsmayıl sinfə girəndə