c gələcək?
-Smendədir, indilərə gəlməlidir.-Hüseyn köynəyinin qollarını düymələyə-düymələyə mətbəxə gəldi.
Əynindəki dümağ, ütülü köynək və qara şalvar Hüseyni heç olmadığı qədər yaraşıqlı göstərirdi. Onsuz da yaraşıqlı idi. Qardaşını belə görən Əliyə heyranlıqla ağzını ayırıb:
-Vay, vay, vay! Qaqama bax! AZİ-nin qızları sənə heyran olacaqlar.-dedi.
-Pah, nə bilirsən olmayıblar?
-Oooo? Sağol qaqa!
-Nə bilmişdin? Mən sənin kimi deyiləm ee. On ildir bir qıza bir kəlimə deyə bilmirsən.
-Yaxşı da qaqa. Deyəcəm, bu il deyəcəm.
-Sən əvvəl o yanmış qayğanağı götür qazın üstündən, sonra deyərsən.-Hüseyn kinayə ilə qazın üstündə cızıldayan tavanı göstərdi.
-Ay daa. Yenə söhbətə tutdun məni.
Qardaşına baxıb kinayə ilə başını bulayan Hüseyn yavaş-yavaş mətbəxdən çıxmağa, qapıya doğru addımlamağa başladı
-Mən çıxım yavaş-yavaş. Sən də yanmış qayğanağını ye.
-Başqa çarəm var guya?
Hüseyn qapının ağzında pencəyini geyinə-geyinə:
-Mamaya deyərsən işıq puluyla qaz pulunu ödəmişəm. Çeklərini də içəridə vazın içinə qoymuşam.-dedi.
-Yaxşı deyərəm.
-Oldu onda, mən getdim.
-Get, get, hara qədər gedəcəksən, maraqlıdır.
-Hara qədər olacaq? Universitetə qədər.-Hüseyn qapını açdı.
-Bu şəpitlərlə?-Əli ona ayağındakıları göstərib gülməyə başladı.
-A?! Ayaqqabılarımı geyinmək yadımdan çıxıb.-Hüseyn əyilib ayaqlarına baxdı.
Əli hələ də gülürdü.
-Hə, nəyə gülürsən? Yadından çıxıb keçən qışı sportivni ilə bloka qədər düşməyin?-Hüseyn ayaqqabılarını geyinməyə başladı.
-Yaxşı daha, get!
-Nə isə, sağol. Qapını heç kimə açma!
-Uşaq özünsən ə! Sağol!

Axşam idi. Ayan otağında çarpayısının üstündə oturub dərs oxuyurdu. Gözü kitabda olsa da fikri tamam başqa yerdə idi. Başqa evə köçmək, on ildir isnişdiyi sinif yoldaşlarından ayrılmaq istəmirdi. Ayan bu düşüncələr içindəykən balaca qardaşı qapını tıqqıldatdı. Ayan bunun qardaşı olduğunu bildiyindən:
-Gəl Ramin. Qapı açıqdır.-deyə qapıya baxdı.
Ramin başını aralı qapıdan içəri salıb:
-Hardana bildin mənəm?- deyə