Sevil onun baxışları ilə rastlaşmasın deyə başını qaldırıb onun tərəfə baxmadı. Amma ürəyi də arxada, sevdiyinin yanında idi. İsmayıl isə sinfə girəndən yerinə oturana kimi gözlərini ondan çəkmədi. Sevilin laqeydliyi ona ayağının göynəməsini də unutdurmuşdu. İndi ürəyi ayağından daha çox göynəyirdi. Bunu hiss eləsə də Sevil günahkarlıq duyaraq İsmayıl tərəfə baxmamağa çalışırdı. Həqiqətən də ona nəsə olsaydı, özünü bağışlaya biləcəkdimi? Amma bu olanlar da onun günahı deyildi. Çünki çox vaxt istəklər imkanlardan tərs mütənasib asılı olur.

Sonuncu tənəffüs. Dostları İsmayılın başına yığışmışdılar.
-Hə, mən də bir dəfə belə yıxılmışdım, qolum sınmışdı.-Ramazan ona qulaq assa da, fikri başqa yerdə olan İsmayıla öz başına gələn bir hadisədən danışırdı.
İsmayıl gözünü partaya dikib fikrə getmişdi. Bununla belə, o birdən Ramazanın yanından durduğunu hiss elədi. Ona elə gəldi ki, Ramazan ondan inciyib. Lakin Ramazanın üzündəki inciklik ifadəsi deyildi. Əligil də yerlərində qurcalanmağa, ayaqlanmağa başladılar. Artıq İsmayıl fikrindən tamamilə ayılmış, olanları başa düşməyə çalışırdı. Deyəsən, ondan başqa hər kəs Sevilin ora yaxınlaşdığını başa düşmüşdü.
-Necə oldun?-Sevilin anidən başının üstündə dayanaraq sual veməsi onu lap çaşbaş saldı.
Başını qaldıraraq onun üzünə baxdı. Sevilin üzündə günahkarlara məxsus bir fiadə var idi. Amma gözlərini də İsmayılın gözlərindən çəkmirdi. İsmayıl kinayəli təbəssümlə başını buladı:
-Necə olmalıyam? Gördüyün kimi?
-Çox incidir?-deyə Sevil ona qaşının üstünü işarə edərək soruşdu.
-Ürəyim?-İsmayıl onun sualına sualla cavab verdi.
Nə deyəcəyini bilməyən Sevil bir anlıq qayıtmaq istəsə də dayandı. Bura qədər gəlmişdisə, nəsə demədən gedə bilməzdi. Amma nə? Sevdiyini, ya sevmədiyini? Fikrində bunları götür-qoy edə-edə keçib Əlinin yerində İsmayılla üzbəüz oturdu. Nəsə deməyə çalışırdı ki, İsmayıl onun üzünə baxmadan:
-Bağışla.-dedi.
-Bağışla?
-O məktubu yazmamalıydım.
Sevil susub təəccüblə onu başa düşməyə çalışırdı.