. İsmayıl isə danımşaqda idi.
-Yəqin hamıda belə olur. Qarşındakına qarşı nəsə hiss eləyəndə elə bilirsən ki, qarşılıqlıdır, o da eyni hisləri keçirir. Bəlkə də buna inanmaq istəyirsən. Qarşılıqsız olduğunu öyrənəndə isə bütün dünyan alt-üst olur. Məndə də belə oldu. Elə bilirdim ki, sən təkcə mənə elə baxırsan, təkcə mənə elə gülümsəyirsən.-İsmayıl Sevilin reaksiyasını bilmək üçün arabir başını qaldırıb onun üzünə baxırdı.-Amma indi başa düşürəm ki, bu belə deyilmiş. Sən hamıya qarşı eyni imişsən, mən sənə qarşı fərqli. Mən əgər bunu vaxtında başa düşsəydim, o məktubu da yazmazdım. Çünki...çünki yenə də mənə eyni cür baxmağını, eyni cür gülümsəməyini, mənimlə danışmağını istəyirəm. Sən gərək mənim hislərimi bilməzdin.
-Sən həmişə beləsən?
Sevilin mövzuya aidiyyatı olmayan bu sualı İsmayılda təəccüb oyatdı.
-Necə?
-Qarşındakının yerinə danışan.
-Bağışla, sən nəsə demək istəyirdin ki?
-Yəqin ki. Mən qapalı bir ailədə böyümüşəm. Bizim ailədə, ümumiyyətlə nəsildə qıza məktub gəlməyi, qızın kiminləsə sevgili olmağı yaxşı qarşılanmır. Yəni, qız ürəyində kimsə varsa belə bunu bildirə bilməz. Bunu eləsə-eləsə oğlan eləyə bilər. Özü də qıza yox, öz valideynlərinə. Onlar da münasib bilsələr qızın ailəsinə bildirəcəklər. Qızın ailəsi də münasib bilsə razılaşacaq. Qızın özündən də soruşacaqlar amma cavabı həmişə öz xeyirlərinə verəcəklər. Yəni qızın fikri çox da nəzərə alınmır...-Sevil ah çəkdi.-Dediyim odur ki, belə bir ailədən çıxan bir qız sənə başqa cür necə davrana bilərdi ki?
Bayaqkından fərqli olaraq İsmayılın rəngi biraz açılmışdı. Hətta gülümsəyərək:
-Nə deyirsən, bizimkiləri göndərim?-deyə soruşdu da.
-İsmayıl!
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eləyirəm. Buyur.
-Mənə vaxt ver.-deyə Sevil birnəfəsə dilləndi.
İsmayıl bunu gözləmirdi. Bu nə idi? Tunelin sonunu göstərən ümid işığımı?
-Nə?-deyə həyəcanlanmış şəkildə Sevilə baxdı.
-Mən səndən sadəcə vaxt istəyirəm. Fikirləşim görüm buna dəyərmi? Risk eləyəcəyim qədər hiss eləyirəm, ya yox. Əgər məni gözləməyə səbrin