çatırsa...
-Səni ömrümün sonuna qədər gözləyərəm.
-Ömrünün sonuna qədər gözləyən heç vaxt ürəyini açmır.-deyə Sevil kinayə ilə gülümsədi. Sonra ciddiləşərək,-Narahat olma, çalışaram çox gözlətməyim.-dedi. Bir müddət səssizlik oldu. İsmayıl gözlərini ona zilləmişdi. Sevil birtəhər özündə cəsarət tapıb İsmayılın sevgi dolu gözlərinə baxdı.-Səndən bir xahişim var.
-Buyur.
-Pilləkənlərdən düşəndə ehtiyatlı ol.
-Baş üstə.-İsmayıl gülümsədi.
Yenə sükut çökdü. Nəhayət, Sevil getmək üçün ayağa qalxdı. İsmayıl da başını qaldırıb ətrafa boylandı. Gördükləri mənzərə qəribə və bir o qədər də gülməli idi. Sinifdə heç kim yox idi.
-A, bunlar hara getdilər?-deyə Sevil təəccüblə bir sinfə, bir də İsmayıla baxdı.-Dərs qurtardı ki?
Deyəsən, İsmayıl məsələdən agah olmuşdu. Gülümsəyərək:
-Bizi tək qoyublar.-dedi.
Qapı yarımaralı idi. Bayırda kimlərsə özlərini gizlətməyə çalışır, eyni zamanda içərini də izləyirdilər. İsmayıl Sevilə yerinə keçməyi üçün işarə elədi. Özü də yerində oturdu. Amma sevinc və həyəcandan ürəyi az qala yerindən çıxacaqdı. Elə Sevilin də.
Birdən çöldən, biraz uzaqdan Şakir müəllimin səsi eşidilməyə başladı.
-Nə yığışmısınız ora? Keçin içəri! Camaat dərs keçir!
Anında qapı açıldı və hamı içəri tökülüşdü. Bayaqkı sükutdan əsər-əlamət qalmadı. İlk içəri girənlərdən olan Mehdi Sevili öz yerində görüb:
-Bııy, siz söhbət eləmirdiniz?-deyə soruşdu.
Sevil gülməmək üçün dişlərini bir-birinə sıxıb üzünü pəncərəyə tutmuşdu. İsmayıl Mehdini süzüb dodağının altında mızıldandı:
-Gəlin, gəlin. Mən sizinlə sonra söhbət eləyəcəm.
Əkizlər ağızlarını büzüb Sevilə baxdılar və keçib yerlərinə oturdular. Onlardan fərqli olaraq digər qızlar ona gülümsəyərək baxırdılar. Çox keçmədi ki, sinif tam doldu. Sonuncu gələn Şakir müəllim acıqla uşaqları süzüb:
-Qapının ağzına niyə yığışmışdınız?-deyə qışqıra-qışqıra soruşdu.
Sevillə İsmayıl qızarmışdılar. İndi nə olacaqdı? Yusif Sevincə işarə elədi. Sevinc ayağa qalxıb təlaşla:
-Müəllim, sinifdə siçan var idi. Biz də