ə qorxudan çıxmalı olduq.-dedi.
-Siçan?-deyə Şakir müəllim təəccüblə ona baxdı.
-Bəli müəllim, ciyiltiyə oxşar səslər gəlirdi.-deyə Ayan da Sevincin sözünə qoşuldu.
İsmayılla Sevil isə gülməmək üçün özlərini güclə saxlayırdılar. Onları tək qoyan sinif yoldaşları onları qorumaq üçün bəhanə də tapmışdılar.
-Hanı, siçan nə gəzir?-deyə Şakir müəllim maraqla döşəməyə, oturduğu yerə nəzər saldı.
-Polun altında imiş, müəllim.-Yusif ayağını yerə döyərək dedi.
-Siz də qorxudan qızlardan qabaq çıxmışdınız çölə?-deyə Şakir müəllim oğlanlara nəzər salaraq başını buladı.
-Yox müəllim, qızlar qorxmasınlar deyə yanlarında dayanmışdıq.-Mehdi digər oğlanlara baxaraq gülə-gülə dedi.
-Yaxşı, bəs haradan bildiniz ki, siçan polun altındadır?
Hamı bir-irinə baxdı. Mehdi yenidən dilləndi.
-Müəllim, aramızda ən qorxmazını,-əli ilə arxanı işarə elədi,-İsmayılı içəri göndərdik ki, baxsın. O da baxıb gördü ki, sinifdə “s” hərfi ilə başlayan heç nə yoxdur.
Bəziləri bunun mənasını başa düşüb qımışdılar. Şakir müəllim başını buladı.
-Başdan-ayağa oyunsunuz. Nə isə,-sonra saatına baxdı,-dərsdən uje on dəqiqə keçib. Açın görüm, nə vermişdim.

Artıq dərs qurtarmışdı. Uşaqların əksəriyyəti getsə də, dostları dəhliz və pilləkənlər dolub-boşaldığına və İsmayılaını bu vəziyyətinə görə zəngdən sonra çıxmağı qət etmişdilər. Kərəm əlini İsmayılın çiyninə vuraraq özündən əmin şəkildə dedi:
-“Hə” deyib də sənə, daha nə istəyirsən?
-“Vaxt ver.” demək “hə” demək deyil ki, Kərəm.-deyə Əli narazılıqla ona baxdı.
-Bəs nə deməkdir? “Hə”nin yarısıdır da.
-Ehh, bilmirəm sevinim, yoxsa...-İsmayılın məyus halda portfelini yığışdırırdı.
Gödəkçəsini asılqandan götürən Yusif maraqla sinfə göz gəzdirib:
-Bu Mixaylo hara getdi?-deyə soruşdu.
-Hara gedəcək, qız dalınca.
-İşi-gücü qurtarıb e onun da.
Yusifin bu sözünə hamı dönüb maraqla ona baxdı. Bu vaxt ikinci növbənin uşaqları-səkkizincilər hay-küylə sinfə doluşdular. Qaça-qaça partasına tələsən kim, çantasını partasının üstünə atıb çölə qaçan