kim, dalaşan kim, danışan kim... İsmayılgil onların gəldiyini görüb yavaş-yavaş ayaqlandılar. Bir əlində özünün, digərində İsmayılın portfeli olan Əli birdən pəncərənin qabağında arxası qapıya tərəf olan bir qızla söhbət eləyən ortaboylu, dolubədənli, üzündən zəhm yağan oğlanı gördü. Bu ki, Raminlə dalaşan oğlan idi. Oğlan onu görüb duruxsa da sonra yenidən söhbətinə davam elədi. Yusiflə Kərəm hərəsi İsmayılın bir qolundan tutub çölə çıxardılar. Əlini qapnın ağzında donmuş görüb maraqla nə olduğunu xəbər aldılar. Əli oğlanı göstərərək onun Raminlə dalaşan oğlan olduğunu dedi. Elə bu vaxt həmin oğlan qızdan aralanıb sinfə girdi. Girərkən də tərs-tərs Əliyə baxdı. Əli də qaşının birini qaldırıb başdan-ayağa hədələyici nəzərlərlə onu süzdü. Sonra gözünü ondan çəkdi. Lakin növbəti gördüklərinə nə o, nə də dostları inana bilmədilər. Bayaqdan bu oğlanla söhbət eləyən qız birdən başını çevirb onun arxasınca baxdı. Bu ki, Zərifə idi. Əligil təəccüb və heyrətlə bir-birilərinə baxdılar. Zərifənin bir gözünün altında solmuş göyərmə izi, alt dodağının aşağısında isə qabıq bağlanmış yara izi var idi. Qız onları görər-görməz tez-tələsik oradan aralandı. İndi Kənanın sinif yoldaşlarını bir sual düşündürürdü: Zərifənin bu oğlanla nə əlaqəsi ola bilərdi axı?
Züleyxa ilə Sevil məktəbdən bir xeyli aralanmışdılar.
-Nə oldu can, bəs sən ona “hə” deməyəcəkdin?
-Zülü, sən mənə qulaq asmırsan bayaqdan? Mən ona “hə” deməmişəm, vaxt istəmişəm.
-İkisi də eyni şeydir də can. O indi səndən ancaq bir cavab gözləyir.-Züleyxa bir qədər susub bu dəfə çəkinə-çəkinə-Bəs Xəlil məsələsi nə olacaq?-deyə Sevilə baxdı.
-Bilmirəm Zülü, heç nə bilmirəm.-Sevil bezgin halda dilləndi.-Bircə onu bilirəm ki, bu gün ona nəsə olsaydı, mən bunu özümə heç vaxt bağışlamayacaqdım.

Sevil həmin günü ancaq bu haqda fikirləşdi. Düzdür, o artıq bir həftəyə yaxın idi ki, bunu fikirləşirdi, amma onda İsmayıla heç nə deməmişdi. İndi isə vəziyyət başqa cür idi. çünki artıq ismayıldan vaxt istəmişdi və Züleyxanın da