a dediyi kimi ismayıl ondan ancaq bir cavab gözləyirdi. Bəs indi Sevil nə edəcəkdi? Bir tərəfdə çox sevdiyi bir insan, digər tərəfdə isə sevməsə də məcbur veriləcəyi biri. Normal, böyüklərin təbirincə desək, “ağıllı qız” belə vəziyyətdə nə edə bilərdi? Sevmədiyi, sadəcə ailəsinin dolanışığını təmin edəcək “qismət”i gözləməli, ya sonradan ona problemlər yaratsa da sevdiyi insana “hə” deməli? Sevil əmin idi ki, bu gün İsmayılın başına bu hadisə gəlməsə idi, o ondan heç vaxt zaman istəməzdi. Ailəsinin xətrinə sevgisini içində boğar, dərsə olduqca az gələr, bir yol tapıb hətta özünü İsmayılın gözündən salmağa da çalışardı. Amma fələk! O heç vaxt insana öz planları üzrə getməyə imkan vermir ki! Sevil bunları o qədər fikirləşdi ki, həmin gecəni səhərə qədər qarabasmalar gördü.
İsmayıl da həmin günü fikirləşdi. Amma Sevildən fərqli olaraq ancaq yaxşı şeylər haqqında. Sevilin vaxt istəməsi onda sanki ümid yaratmışdı. Hətta Sevilin ona tezliklə “hə” deyəcəyini də fikirləşirdi. Ona görə də özünə söz vermişdi ki, bu müddət ərzində Sevili narahat etməyəcək, bu barədə heç nə soruşmayacaq. Çünki o Sevili başa düşməyə çalışırdı. Bu cür qapalı, mühafizəkar bir ailədə böyüyən bir qız ona başqa necə reaksiya verməli idi axı? Hətta Sevilin bu gün vaxt istəməklə onun üçün riskə belə getdiyini düşünürdü. İsmayıl biraz fərqli mühitdə, bəlkə də oğlan olduğu üçün fərqli tərzdə böyüdüyü üçün Sevildən o dəqiqə müsbət cavab gözləmişdi. Amma indi daha ciddi düşünürdü. Sevil ona “yox” desəydi, ki, İsmayıl bunu ağlına belə gətirmək istəmirdi, çətin də olsa bununla razılaşacaq və bir də onu narahat etməyəcəkdi. Yox əgər Sevil ona “hə” desəydi də İsmayıl onun üçün artıq problemə çevrilməyəcəkdi. Arxasınca evlərinə qədər ötürməyəcək, verməsə məcbur telefon nömrəsi istəməyəcək, yersiz qadağalar qoymayacaqdı. Qısası, Sevillə ölçüsündə davranacaqdı. Düzdür, bunlar bu yaşda bir gəncin düşünə biləcəklərindən daha artıq idi, amma İsmayıl Sevilin adına söz gəlməyini istəmirdi. Belə sevgili olmaq