çoxlarına gülməli görünə bilərdi, amma İsmayıl üçün kimin nə düşündüyü deyil, sevdiyi insanın taleyi daha vacib idi. İsmayıl arıtq özündən və hislərindən əmin idi. Hətta çox ciddi idi. Məktəbi bitirər-bitirməz öz ailəsinə qərarı barədə deyəcək və onları Sevilgilə göndərəcəkdi. Ondan sonra isə ölçülərdə dəyişiklik etmək olardı. Ehh! Bunlar o qədər gözəl xəyallar idi ki...Həftənin son dərs günü idi. Qış əməlli-başlı özünü göstərir, hay-küylü küləklər, bozarmış göy üzü, yağışlı günlər bir-birini əvəz edirdi. Hamı həsrətlə qarı gözləyirdi. Çünki hava kimi, xəstəliklər də insanları təngə gətirmişdi. Həftənin yorğunluğu da digər tərəfdən. Hamının istirahətə ehtiyacı var idi.
Tənəffüsdə Mehdi pilləkəndə oturan Kənana yaxınlaşdı. O, ara pilləkəndə-Zərifənin adını öyrəndiyi yerdə idi. Mehdi əlini onun çiyninə qoyaraq:
-Yaxşı da, peşman elədin ki, məni. Nə vaxt baxıram, fikirlisən. Sən də smaylik kimi yıxılıb bir yerini əzməsən, rahatlaşan deyilsən.-dedi.
-Eh, sən kimi kiminlə müqayisə eləyirsən?-Kənan başını qaldırıb kinayə ilə ona baxdı. Sonra yenidən gözlərini pillələrə dikib-Sevilin belə qardaşları yoxdur ki. Onun vabşe qardaşı yoxdur. Ona görə də İsmayıl kefdədir.
-Görüb eləyirsən?-Mehdi onun yanında oturdu.
-Arada. Amma hiss eləyirəm ki, məndən qaçır. Mən də məcburən uzaqlaşıram.
-Hə,-Mehdi nəsə xatırlamıştək dilləndi,-srağagün də Yusifgil görüblər. Sənə demişdim axı Ayanın qardaşını döyən bunun qardaşı imiş. İndi bizimkilər də Zərifəni həmin gədə ilə söhbət eləyən görüblər. Yusif deyir ki, səncanı, Kənanın xəbəri olmasın, bəs Zərifənin o oğlanla nə əlaqəsi? Deyirəm ayə, o onun qardaşıdır e, nə əlaqəsi olacaq? Heç biri inanmadı.
-Guya mən inanıram? Belə qzın belə qardaşları. Kim inanar?
-Deyək ki, sən onu bir-iki ay deyil, tanıyırsan. Mehri ki, doqquz ildir onunla oxuyur. Deyir, elə bil Zərifəni o ailəyə övladlığa veriblər. Nəsil zaydır e.
-Evdəkilər də uje əlimdən beziblər.-deyə Kənan ah çəkdi.-Anam əvvəl mənə dəstək idi, indi o da deyir, əl çək bu