u fikirdən. Gələcəyini bir qız üçün hədər eləmə.
-Məncə də düz deyir. Bu ikiniz üçün də yaxşı olar.
Kənan qərarsız şəkildə çiyinlərini çəkdi.
Ayan fikirli-fikirli əlləri qoynunda sinifdə gəzişir, gah pəncərəyə boylanır, gah da rəfiqələri ilə söhbət eləyirdi. Birdən gözü başı testə qarışmış Əliyə sataşdı. Doğma bir insanı görürmüşcəsinə öz-özünə gülümsədi. Nədənsə ona yaxınlaşmaq, kömək lazım olub-olmadığını soruşmaq istədi. Belə də etdi. Yaxınlaşıb:
-Nəsə kömək lazımdır, Əli?-deyə ona tərəf əyildi.
Bu doğma səsə diksinib öz-özünə gülümsəyən Əli başını qaldırıb mehribanlıqla:
-Yox, çox sağol.-dedi. Lakin Ayanın dalğın siması onun gözündən yayınmadı. Dərhal-Hə, lazımdır, otur.-deyə Mehdinin yerini göstərdi.
Ayan onun yanında oturub testə boylanaraq:
-Nə kömək lazımdır?-deyə soruşdu.
-Mənə yox, sənə kömək lazımdır.-Əli karandaşı testin üstünə atıb üzünü ona tutdu.
-Başa düşmədim.-deyə Ayan duruxdu.
-Fikirlisən,-Əli gözlərini onun üzündən çəkməyərək,-nə olub?-deyə soruşdu.
Ayan əvvəlcə “Sənə nə?” demək istəsə də özünü güclə saxlayıb:
-Heç nə.-deyə gözlərini qaçırdı.
-Kərəmə görə?-lakin Əli əl çəkmək istəmirdi.
-Əli!-deyə Ayan özü də bilmədən onun üstünə səsini qaldırdı.
-Bağışla, işinə çox qarışdım.
Əli tutuldu. Tez yerindən qalxaraq sinifdən çıxdı. Ayan isə bu hərəkətinə görə elə o dəqiqə peşman olmuşdu. Axı Əli onun nəzərində yaxşı insan idi və onun pisliyini də istəməzdi. Ayanın bu günkü aqressiyası isə əməlli-başlı hörmətsizlik idi. İlk əvvəl onun arxasınca çıxmaq istəsə də sonradan bunu yersiz bilib yerinə qayıtdı. Bayaqdan onları izləyən Asya ondan Əlinin nə olduğunu və Əlinin hara getdiyini soruşanda isə “Heç nə, işi var idi” deyə ötüşdürdü.
Əli isə sinifdən niyə çıxdığını, indi nə edəcəyini bilmirdi. İncidiyini belə biruzə verməyə də bilərdi. Öz səhvi idi. Ayanın həyatına qarışmaq, onun problemlərilə maraqlanmaq axı onun haqqı deyildi. Bir də ki, Ayan ona niyə inansın ki? Niyə Kərəmlə bağlı düşüncələrini onunla paylaşsın?
-Əli, ay