? Yoxsa olduğunumu?Söhbət eləyən Yusiflə İsmayıl bufet tərəfdən burulub orta pilləkənə yaxınlaşırdılar.
-Ayın iyirmi səkkizi, bir də otuzu üçün boş yer var idi. Əli ilə fikirləşdik ki, otuzu heç kim gələn deyil, ona görə də iyirmi səkkizinə razılaşdıq.-İsmayıl deyirdi.
-Hə, lap yaxşı. Beh verdiniz?
-Haradan? Pul yığılıb ki? Amma admisntrator dayımgilin qonşusudur, birtəhər behi bu gün üçün saxladıq. Aramızda atışıb verərik.
Yusif gözucu İsmayıla tərəf baxıb ürəyində “ Bilir ki, Sevil gəlməsə, gələ bilməyəcək, yaman əl-ayağa düşüb.”deyə düşündü. Sonra soruşdu:
-Nə oldu, hələ bir cavab deməyib?
-Yox, hələ gözləyirəm.-deyə İsmayıl ah çəkdi. Sonra yadına nə düşdüsə,-Bilmirəm e, ona nə alım? Jurnalın arxasına baxmışam, iyirmi yeddisi ad günüdür. Amma nə...
-Ay daa... ad günü!-Yusif nəsə xatırlamıştək yerində dik atılıb əlini-əlinə çırpdı.-Necə yadımdan çıxıb?!
-Sənə nə oldu?-deyə İsmayıl diksinib ona baxdı.
-Sabah da Sevincin ad günüdür. Düz bir aydır e, yadımdadır. Dünən necə oldu, unutdum?!
-Nə var ki, burada?
-Necə nə var? Bu gün hazırlıqdan bir gələcəyik. Hədiyyəni nə vaxt alacam, bilmirəm?
-Sabah alarsan da, onsuz da sabah bazardır.
Elə bu vaxt zəng vuruldu. Onlar dəhlizi yarı eləmişdilər. Yusif ah çəkərək İsmayıla baxdı.
-Ehhh smaylik, uzun hekayədir. Yadıma sal, sonra danışaram.
-Yaxşı. Tələsək, yoxsa Şakir elə biləcək yenə də yıxılmışam.
İsmayılın bu sözünə ikisi də güldü.
Beşinci dərsin bitməsinə on beş dəqiqə qalmışdı. Asya dərs danışır, Zivər müəllimə isə başını yelləyərək “Da, pravilno. Otliçno.”deyirdi. Gözü kitabda olsa da Yusifin fikri hədiyyədə idi. Sevincə hədiyyə almaq və ya tapmaq, İsmayılın, ya da Əlinin öz sevdiyinə hədiyyə almasından daha çətin iş idi. Sevinc yumşaq oyuncaqları-“mışka”ları çox sevirdi. Belə baxanda burada problem görünmürdü. Yumşaq oyuncaq tapmağa nə var ki? Əsas olan üzərində qırmızı ürək içərisində “Love”, “I love you” yazıları olmayan “mışka” tapmaq idi. Bu isə əsl problem idi. Bunun üçün də Yusif bir həftə