əvvəlcədən axtarışlara başlayırdı. Bu il isə əməlli-başlı gecikmişdi.
Ayan qaçaraq nəzərlərlə arabir Əliyə, bir də Kərəmə baxırdı. Kərəmə çox acıqlı idi. Elədiyi hərəkətləri, düşdüyü fikri ona heç cür yaraşdıra bilmirdi. Əliyə isə...Bilmirdi niyə, amma ayrıca bir rəğbət bəsləyirdi. Bu gün onun xətrinə dəymişdi və mütləq üzr istəməli idi. Amma necə?
Asya dərsi danışıb qurtardı.
-Prekrasno, prekrasno, doroqoya! Kak vseqda!-Zivər müəllimə həmişəkitək ağızdolusu Asyanı təriflədi.-Sual verməyə ehtiyac yoxdur. Keç, əyləş.-sonra üzünü sinfə tutdu.-Dalşe kto?
Heç kim dinmədi. Bunu görən Zivər müəllimə jurnala baxdı.
-Xəlilova, buyur.
Ayan duruxdu. Hazır olsa da təkrarlamağa macal tapmamışdı. Sıxıla-sıxıla ayağa durdu:
-Eee müəllimə...
-Hazır deyilsən?
-Hazıram, prosto axıra qədər təkrarlaya bilmədim.
-Bəs bayaqdan neyləyirdin?
-Müəllimə, mən hazıram, gəlim?
Əlinin bu jesti bir çoxlarında maraq və təəccüb, Ayanda isə xəcalət hissi oyatdı. O, heyrətlə Əliyə baxırdı. Əli onun tərəfə baxmasa da baxışlarını duyurdu.
-Gəl, Nəbiyev.-deyən Zivər müəllimə üzünü Ayana tutub-Sənsə otur, təkrarla.-dedi.
Əli nə elədiyini bilirdi. Dərsin sonuna on dəqiqə qalırdı və o da bu on dəqiqəni özünə xərcləmək fikrində idi.
Sonuncu dərs üçün zəng çölə vurulmuşdu. Uşaqlar idman zalına getmək üçün yığışırdılar. Hamıdan birinci hazır olub qapıda dayanan Tariellə Səbuhi üzlərini Leylaya tutub:
-Leyla, bizi görməmisən, ha1-özlərindən razı şəkildə dedilər.
-Onsuz da qayıb alacaqsınız. Sizi görüb-görməməyimin nə fərqi var?-deyə Leyla üzünü turşutdu.
-Yaxşı onda, özün bilərsən.-Tariel də eyni tərzdə cavab verdi.-Biz getdik.-deyib qapıdan çıxdılar.
Leyla həmişəkitək onların arxasınca deyindi, rəfiqələri isə əhəmiyyət verməməsini dedilər. İsmayıl çöldə qapının ağzında durub Əligili gözləyirdi. Arabir də Sevil üçün içəri boylanırdı. Sevil isə onun çöldə olmağından xəbərsiz idi. İki-üç gün idi olduqca onun gözünə az görünməyə, cavab gözləyən baxışları ilə qarşılaşmamağa