a çalışırdı.
-Yaxşı Zülü, burada gözləyirəm.-deyib çölə çıxdı. İsmayılın pəncərənin qabağında görcək duruxub içəri qayıtmaq istəsə də dayandı. Gözlərini yerə dikdi. Həyəcan və çaşqınlıq içərisində idi.
-Necəsən?-elə İsmayıl da ondan fərqli deyildi. Dili topuq çala-çala soruşdu.
-Yaxşıyam,-Sevil çəkinə-çəkinə cavab verdi,-sən necəsən?
-Şükür Allaha, mən də yaxşıyam.
Sevil İsmayılın hər an ondan nəsə başqa bir şey soruşacağından ehtiyat eləyirdi. İsmayıl isə özünə söz vermişdi və bu sözünün üstündə durmaq üçün özünü güclə saxlayırdı. Biraz sonra Züleyxa qapıda göründü və onları bir yerdə görüb qımışdı. Sevil onu görcək cəld onun qoluna girərək aralanmaq üçün işarə elədi və tez-tələsik oradan uzaqlaşdılar.
Sinif yavaş-yavaş boşalırdı. Ayan nə edəcəyini, Əli ilə necə danışacağını bilmirdi. Bəlkə də Ayanın Əliyə qarşı bugünkü sərtliyi çox da şişirdiləsi bir şey kimi görünmürdü. Qıcığın yaratdığı ani partlayış, yüngül affekt kimi bir şey. Amma Ayan üçün ondan üzr istəmək vacib idi. Onu bunu etməyə vadar edən bir qüvvə, bir hiss var idi. Minnətdarlıqmı, rəğbətmi, yoxsa adını özü də qoya bilmədiyi başqa bir hissmi? Dəhlizin yarısına qədər Asya ilə getdi. Amma belə alınmırdı. Bir bəhanə ilə geri qayıtmaq laızım idi. Test blankım sinifdə qalıb bəhanəsi ilə Asyanı göndərib özü sinfə qayıtdı. Ömründə birinci dəfə idi ki, belə biclik işlədirdi. Özü-özünə heyran qalmışdı. Yolda Leylagillə rastlaşdı. Leyla da onun niyə qayıtdığını xəbər aldı. Sonra isə sinifdə Əligilin nəsə axtarıdğını dedi. Bu əsl fürsət idi!
-Az dartışdır da o pencəyin düymələrini!-deyə Ramazan yerə əyilib partaların altına baxa-baxa Mehdini danlayırdı.
-Pencək keyfiyyətsizdir, mən neyləyim?
-Yaxşı, qırışmayın. Tez tapın, çıxıb gedək.-Əli də nəzərlərilə döşəməni gəzə-gəzə dedi.
Ayan hövlank içəri girdi. Heç nə demədən tez partasına yaxınlaşıb altına, yerlərə baxmağa başladı.
-Sən də düymə itirmisən?-deyə Ramazan onu belə görüb soruşdu.
-Yox, test kitabçamı.
-Hə, onda tez taparsan.
-Tapdım,