tapdım! Vallah tapdım!-deyə Mehdi qəfildən sevincək qışqırdı.
-Çox şükür. Gedək onda.
Biz gedək.-Mehdi Əliyə göz-qaş elədi.-Leyla açarı sənə verib axı. Qapını bağlayıb, gələrsiniz.
Ramazan da başa düşmüşdü deyə qımışırdı. Qapıya çatanda Mehdi bir də Əliyə baxıb eyhamla:
-Gecikmə-yin!dedi.
Onlar çıxdılar. Ayan guya məyus halda dilləndi.
-Tapmadım.
-Nə itirmişdin ki?
-Test kitabçamı.
-Dəqiq burada itirmisən?
Ayan guya biraz fikrə getdi. Sonra nəsə xatırlamıştək:
-Deyəsən, mən onu evdə qoymuşam.-dedi.
-Gedək onda?
-Gedək də.
Plan baş tutmuşdu. İndi geriyə ondan üzr istəmək qalırdı. Onlar çölə çıxdılar. Əli qapını kilidlədi. Hələ tənəffüs bitməmişdi.
-Əli-deyə Ayan çəkinə-çəkinə dilləndi.-şeyy... deyəsən, bayaq tənəffüsdə məndən incidin?
Əli öz-özünə gülümsədi. Deyəsən kitabça bəhanəsini başa düşmüşdü.
-Mən? Niyə inciyim ki?-deyə heç nə olmamıştək dedi.
-Nə bilim. Sən məndən halımı soruşdun, mən də səni acıladım. Bağışla.
-Yox, yox, Ayan. Bu lazım deyildi. Mən səndən inciməmişəm.
-Bəs niyə sinifdən elə çıxdın?
-İşim var idi.
-Hə,-Ayan ona inanmadığını səs tonu ilə bildirdi,-elə olsun.
-Səni iki-üç gündür, fikirli görürdüm. Mənə elə gəlirdi ki, sən dərdini heç kimə aça bilmirsən.
-Düzdür,-Ayan ah çəkdi,-bunu heç kimə, heç qızlara da deyə bilmirəm. Düzü utanıram, yaxşı deyil.
-Fikirləşdiyim şeyi deyirsən?-Əli çəkinə-çəkinə ona baxdı.
-Hə, bayaq soruşduğun şeyi. Kərəm məsələsini. Bilmirəm, bunun axırı necə qurtaracaq? Elə qorxuram ki, o ya özünə, ya da müəllimlərdən birinə nəsə eləyər deyə.
-Ayan, bunları fikirləşmə. Kərəm o qədər də ağılsız oğlan deyil. Düzdür, elədiyi bəzi hərəkətlər artıqdır. Amma o da əzab çəkir. İnanmıram ki, belə bir dəlilik eləsin.
-Bilmirəm...çarəsizlik nə pis şey imiş. Dərdini heç kimə deyə bilməmək.Əli öz-özünə gülümsədi. Bu hislər ona tanış idi.
-Xatirə müəlliməyə də heç nə deyə bilmirəm. Həm utanıram, həm də qorxuram. Qorxuram deyərəm, o da Kərəmin üstünə düşər, Kərəm də...offf! Ağlıma o qədər şeylər gəlir ki.