. Bilmirəm Kərəm nədən şübhələnib, amma məncə Xəyal müəllimlə Xatirə müəllimə arasında heç nə yoxdur. ( Ayan yalan danışırdı. Çünki onun baş tutmayan “qızgördü” məsələsindən xəbəri var idi) Sən necə fikirləşirsən, Əli?-deyə Əliyə baxdı.
-Nə bilim, məncə də yoxdur. Amma Xəyal müəllimin də ürəyini bilmirik. Kərəm bəlkə elə ondan şübhələnib?
-O da ola bilər. Off, bircə bu məsələ həll olunsaydı...
-Ayan, boş yerə xiffət eləyirsən. Görərsən, biraz sonra Kərəm hər şeyi unudacaq. Sən də bunları yadına salıb güləcəksən.
Onlar artıq idman zalına çıxan dəhlizə çatmışdılar. Ayan dayanıb Əliyə baxdı:
-Bilmirəm bunları sənə niyə danışıram, amma onu bilirəm ki, quş kimi rahatlaşmışam. Yaxşı ki, varsan, Əli. Çox sağol.
Əli göylərdə idi. Göyün ta yeddinci qaıtnda. Sevdiyi ilə üz-üzə idi, onun gözlərinə baxırdı. Çooox xoşbəxt idi. Kaş bu an heç bitməsin. Bir ömür yorulmadan onun gözlərinə baxardı.
Zəng vuruldu. Əli diksindi. Deyəsən axı Yerə çatmışdı. Belə anlar çox qısa çəkir. Amma xoşbəxtlik də elə budur. Səni Yer üzündən alıbaparan o üç-beş saniyə.

Axşamüstü idi. Yusif blokun ağzında dayanıb fikirli-fikirli o tərəf-bu tərəfə baxırdı. Birdən nə fikirləşdisə telefonunu çıxarıb kontaktlardan kiminsə nömrəsini tapdı. “Yes”i baıb qulağına qoydu. İki çağırış zəngindən sonra dəstəyin digər ucundan:
-Hə?-deyə İsmayılın səsi gəldi.
-Alo, sənin də axşamın xeyir, smaylik. Neyləyirsən?
-Abatın xeyir. Heç, evdə idim, komputerin arxasındayam.
Gör nə deyirəm. Geyin gəl, gedək hədiyyə maqazinlərinə baxaq.
-Hədiyyə? Bu saatda?-gözlərini qıyıb komputerin saatına baxdı.-Yeddiyə qalıb axı.
-Qalsın da. Nədir, yoxsa atan qoymur?
-Çox gülməlidir. Ona görə demirəm e, bu saatda maqazin açıq olar?
-Olar, olar. Bir-iki tanıdığım yer var. Sən geyin düş, mən də üzü aşağı sizin tərəfə gəlirəm.
-Hə, yaxşı, beş-on dəqiqəyə düşürəm.
Onlar sağollaşdılar. Yusif yavaş-yavaş üşüdüyünü hiss elədi. Zarafat deyildi, dekabr ayı idi və artıq bəzi dağlıq rayonlara qar düşmüşdü. Ağzında çıxan buxarla