əllərini isidib ətrafına boylandı.
Hüseyn telefonda nəyəsə baxır, gülümsəyirdi. Qardaşını belə görən Əli ona asta-asta arxadan ona yaxınlaşıb telefona baxdı.
-Aha, Gülnar?!-deyə Əli qəfildən sevincək qışqırdı.
-Bismillah!-deyə Hüseyn diksinərək arxaya döndü.-Gicsən ə, belə qəfil qışqırarlar?-deyə qardaşını danlamağa başladı.
-Yaxşı səncanı, guya qorxdu.-Əli keçib qardaşının yanında oturdu.-Deməli, adı Gülnardır.
-Nə Gülnar?-deyə Hüseyn tez telefonunu cibinə qoydu.
-Ə, bəsdir ə! Bayaqdan yarım saatdır, “Gülnar”a baxıb gülümsəyirdi. Görmüşük ki, oğlan telefonda qızın şəklinə baxıb gülümsəyər, daha nömrəsinə yox!
-Əli, həddinə aşırsan ha, sən! O, mənim qrup yoldaşımdır.
-Pah, nə olsun? Ayan da mənim sinif yoldaşımdır. Daha qardaşına demək istəmirsənsə o ayrı söhhət.-Əli incik halda ayağa durmaq istədi.
-Yaxşı, incimə, gəl otur,-Hüseyn qolundan tutub onu saxladı,-danışacam.
Əli həvəslə yenidən yerinə oturub qardaşına baxdı.
-Qrup yoldaşımdır. Biraz qaraqabaq qızdır. Yaxınlaşıb nəsə deməyə qorxuram.
-Hmm, mənim kimi.-Əli ah çəkdi.-Amma qətiyyən qorxub eləmə. Yavaşca kənara çək, ürəyindəkiləri ildırım sürətilə de. Amma elə danış ki, qız səni başa düşə bilsin. Narahat olma, döyməz, uzaqbaşı bircə dənə sillə vuracaq. Sonra üzünü tutub uzaqlaş. Bir-iki həftə uzaq dur. O da səni sevirsə, sonra özü yaxınlaşacaq.
-Səndə alınıb?-Hüseyn maraqla qardaşını süzüb kinayə ilə soruşdu.
-Yox, mən tamam başqa metodla gedirəm.-Əli qardaşına göz vurdu.

Saat artıq səkkizə işləyirdi. Bir neçə hədiyyə dükanına baş çəkib nə ciblərinə, nə də istəklərinə uyğun nəsə tapa bilməyən Yusiflə İsmayıl son ümid kimi qarşıdakı dükana girdilər. Onlardan bir neçə saniyə sonra Ələddinlə Kənan da dükanın qabağına yaxınlaşdılar. Kənan Ələddini danlayır, bunun sonuncu dükan olduğunu deyir, başqa dükana girməyəcəklərini deyirdi. Ələddin də onu arxayın salırdı ki, başqa dükana baxmayacaqlar. Onlar ard-arda dükana girirdilər ki, Kənanın əl telefonuna zəng gəldi. O, geri qayıtdı, Ələddin isə