ə dükana girdi. Telefonda anası ilə nəsə danışan Kənan dükana qayıtmaq istəyirdi ki, birdən arxa tərəfdən-ağaclıqların arasından səslər eşitməyə başladı.
-Buraaax, buraaax! Ay mamaa! Buraaax məni!
-Buraxım? Səncanı, başqa? Sənin qardaşın hələ mənə cavab verəcək e. Gör onun da, sənin də başına nə oyun açacam!
Səslərdən biri tanış idi. Kənan heç nə düşünmədən ağaclıq tərəfə qaçdı. Yanılmamışdı, tanış səs Zərifə idi. Ani bir hərəkətlə onu çəkib oğlanın əlindən ala bildi. Həmin oğlan yalnız indi dönüb Kənanı gördü. Hisrlə:
-Sən kimisən ə?-deyə qışqırdı.
Onun iyirmi səkkiz-otuz yaşı olardı. Qalın qaşları, uzun burnu və saqqallı üzü, qısası, vahiməli bir görünüşü var idi. Amma indi bunlar Kənanı qorxuda bilməzdi.
-Bəs sən kimsən? Nə istəyirsən bu qızdan?
-Vaay, bu gözəlçənin də ağ atlı şahzadəsi varmış.-oğlan kinayə ilə güldü.
Zərifə haqqında deyilən söz Kənanı bərk qıcıqlandırdı. Yumruğunu düyünləyib oğlanın çənəsinin altından ilişdirmək istəyirdi ki, əks zərbə ilə yerə yıxıldı. Zərifə qorxdu, əyilib Kənanı qaldırmaq istəyirdi ki, oğlan yenə onun qolundan tutub çəkə-çəkə aparmağa başladı. Kənan burnundan açılan qana və başının hərlənməsinə baxmayaraq bütün gücünü toplayıb ayağa durdu. Arxadan atılıb oğlanın boynundan yapışdı. Zərifə qorxub yana atıldı. Oğlan birtəhər başını Kənanın əlindən qurtarıb növbəti dəfə Kənana yumruq atdı. Lakin Kənan təslim olmaq fikrində deyildi. Bu dəfə daha cəld ayağa qalxıb Zərifəni aparmaması üçün özünü onun qabağına verdi.
-Sən deyəsən ölmək istəyirsən ha, gədə?-oğlan cibindən bıçağı çıxarıb Kənana tərəf gələ-gələ dedi.
Zərifə ağlaya-ağlaya Kənanın qlundan çəkdi.
-Kənan, nə olar, get buradan! Get, nə olar?
-Bura getmək üçün gəlməmişəm.
Oğlan alt dodağını gəmirə-gəmirə Kənangilə yaxınlşırdı. Onlar da qorxa-qorxa arya gedirdilər. Bu vədədə oğlan çiyninə kiminsə toxunduğunu hiss elədi. Çaşqın halda arxaya döndü və çənəsinin altına yediyi yumruqla yerə yıxılması an məsələsi oldu. Yumruğunu açıb-yuman İsmayıl istehza ilə ona