baxırdı. Oğlan cəld ayağa qalxıb əlinə baxdı. Bıçaq ondan xeyli aralıda idi. Əl atdı ki, İsmayılı vursun, İsmayıl onun qolunu büküb belinə qoydu və ayaqlarına yüngülcə vuraraq onu yerə yıxdı. Yusiflə Ələddin cəld atılıb onun qollarını tutdular və ağzı üstə uzadıb qalxa bilməsin deyə üstündə oturdular. Oğlan çırpınır, qışqırırdı. İsmayıl isə çaşqınlıqdan yerlərində donub qalan Kənanla Zərifəyə yaxınlaşdı.
-Yaxşısınız, uşaqlar?
Kənan özünə gəlməyə çalışıraq:
-Çox sağolun, uşaqlar. Siz haradan bildniz?-deyə soruşdu.
-Çıraqla mağazada qarşılaşdıq. Dedi ki, sən çöldəsən. Sonra biraz keçdi, gəlmədin. Biz də narahat olub çölə çıxdıq. Sonra bunun,-deyə İsmayıl yerdə çırpınanı göstərdi,-sənin üstünə atıldığını gördük.
Zərifə ağlayırdı. Kənan ona sarı dönüb:
-Ağlama,-dedi,-gördün, hər şey keçdi. Kimidr bu, səndən nə istəyir?
-Qardaşımın tanışlarındandır. Bilmirəm, mənə deyirdi ki, sənin qardaşın mənə elədiklərinə görə vcavab verəcək. Səni elə...-Zərifə artıq danışa bilmir, hıçqırırdı.
-Biz bunun əl-qolunu necə bağlayaq?-qaça bilməsin deyə oğlanın üstündə oturub onun bir qolundan bərk tutmuş Yusif ətrafa boylanırdı.-Heyf deyil, kinolar? O dəqiqə bi kəndirlə, zalent tapırlar.
-Tapdım-deyə digər tərəfdə oturmuş Ələddin sevincək qışqırdı.-Bura gəl,-İsmayılı səslədi,-gəl bunu tut, mən şərfimi açım, bunun əllərini bağlayaq.
Ələddinlə İsmayıl yer dəyişdilər. Ələddin boynundakı uzun şərfi açdı, köməkli oğlanın qollarını bağladılar.
-Buna peşam olacaqsınız. Sizi tapıb...-oğlan çırpınır və onları hədələyirdi.
-Söyüş söymə ə! Qız var burada!-Yusif əli ilə onun başına vurdu.-Elə bilirsən, biz söyüş söyə bilmirik?
-Bunun ağzını da bağlamaq lazımdır.-deyə Ələddin dilləndi.
-Onu biz də bilirik. Nə ilə bağlayaq?
İsmayıl ciblərinə əl gəzdirdi. Cib yaylığını çıxarıb heyfslənə-heyfslənə:
-Ən sevdiyim yaylığım idi.-dedi.
-Eybi yox, Sevilə deyərsən, alar.-Yusif qapıb yaylığı ondan aldı və göz vurdu.
Oğlanın ağzını da bağladılar.
-Əla, hazırdır.-Yusif gülə-gülə dedi.-Kim