m təhvil verəcək?
-Taksi tuymaq lazımdır.-İsmayıl ətrafına boylandı
-Yox bir, buna görə taksi də tutucayıq?
-Onda sürüyə-dürüyə polis idarəsinə apararsan?-İsmayıl kinayə ilə Yusifə baxdı.
-Yox,-Yusif gözlərini qıydı,-ora çox uzaqdır.
-Neyləyək bəs? Saat da səkkiz olur.
-Nə, səkkiz ?-Yusif yadına nəsə düşmüştək dik atıldı.-Sevinc! Ay daa, mən onu hazırlıqdan götürməliyəm.
-Yaxşı ə, özünə gəl. Yekə qızdır, özü gedə bilmir evə?
Yusif tərs-tərs ona baxıb:
-Oldu, sonra da siz mənə köməyə gələrsiniz.-dedi.-Bağışlayın, amma mən getməliyəm.
-Yaxşı, ağlama, get daha.
Yusif qaça-qaça onlardan uzaqlaşdı.
İsmayıl, Ələddin, Kənan və Zərifə rəisin otağından çıxdılar. Artıq oğlanı polsiə təhvil vermiş və ayrı-ayrılıqda ifadə vermişdilər. İsmayıl dedi:
-Əvvəl aparıb Zərifəni evlərinə qoyaq, sonra dağılışarıq.
-Yox, yox, lazım deyil.-deyə Zərifə etiraz elədi.
-Burada qalacaqsan,Zərifə?-deyə Kəanan oan baxdı.
Elə bu vaxt dəhlizin o başından səs gəldi:
-Zərifə!
Diksinən Zərifə səsə tərəf döndü. Rəngi qaçdı. Digərləri də səs gələn tərəfə dönüb baxdılar. Kimsə yeyin addımlarla onlara tərəf gəlirdi.
-Zərifə, haradasan sən?
Bu otuz yaşlarında, ortaboylu, dolu bədənli, qıvrım jeləli saçları, saqqallı üzü, bulanıq göy gözləri olan biri idi. Yəni, Zərifənin qardaşı. Onu görən Zərifənin dili topuq çalmağa başladı
-Qaqaş, mən...
Oğlan yaxınlaşıb bacının çiyinlərindən tutdu. Təlaşla:
-Yaxşısan?-deyə soruşdu.-Hanı o əclaf? Öldürəcəm onu-deyə ətrafa boylandı.
-Apardılar.-deyə Kənan soyuq şəkildə dilləndi. Onnu gözlərindən qarşısındakına qarşı açıq-aşkar kin duyulurdu.
Oğlan diqqətlə onlara baxıb:
-Bacıma siz kömək eləmisiniz?-deyə soruşdu.
-Biz yox, Kənan.-deyə İsmayıl onu işarə elədi.
-Üçümüz də-Kənan etiraz elədi.
-Çox sağolun, sağolun. Bu yaxşılığınızı unutmaram. Adım Qadirdir. Kantujnı Qadir də deyirlər.Nə vax nə kömək lazım olsa, çəkinməyin, sizə kömək eləyərəm.
-Allah eləməsin.-deyə Ələddin dodağının altında mızıldandı.
Nə?-deyə Qadir ona tərəf