baxdı.
-Deyirəm, yəni, Allah razı olsun.-Ələddinin rəngi qaçdı.
Qadir bacısının qolundan tutb:
-Gedək,-dedi,-mama evdə narahatdır.
Onlar aralandılar. Kənan isə hələ də Zərifəyə görə narahat idi.Dekabr ayının iyirmi biri, həftənin bazar günü idi. Sevinc güzgünün qabağında dayanıb saçını ütü fenlə düzləşdirirdi. Əynində çox gözəl firuzəyi rəngli sadə bir don var idi və bu rəng ona çox yaraşırdı. Düzdür, adi günlərdə o don geyinməyi xoşlamazdı, amma bu gün onun günü idi. Anası astaca qapını aralayıb içəri girdi, amma başı özünə qarışıq olan Sevinc anasını görmədi. Xavər xala divara söykənib əlləri qoynunda qızını izləyirdi. On yeddi il əvvəl elə bu saatlarda almışdı Sevincini qucağına. Bu gün beş illik övlad həsrətinin bitdiyi gün idi. Xırda, qəhvəyi gözləri, yupyumru sifəti, qıvrım saçları olan bu şirin körpə bütün ailəyə sevinc bəxş etdiyindən adını da Sevinc qoymuşdular. O şirin körpə indi incə və gözəl bir gənc qız idi. Xavər xala dolmuş gözlərini silib astaca çölə çıxdı. Əl-üzünə su vurmaq üçün vanna otağına yaxınlaşırdı ki, burnuna yanıq qoxusu gəldi. Onun hələ indi plovu dəmə qoyduğu yadına düşmüşdü.
Telefona zəng gəldi. Kənan telefonu götürüb:
-Hə?-dedi.
-Deyirəm, yumruqlardandır e,-dəstəyin digər ucundan Mehdinin səsi eşidildi,-alo demək də yadından çıxıb.
-Mənim bu dəqiqə adım yadımdan çıxıb Mixaylo,-Kənan yorğun olduğu səsindən duyulurdu,-qalmış ki, adım.
-“Kurtlar vadisi”nin Azərbaycan versiyasını çəkirdiniz?-Mehdi gülməyə başladı.
-İnan ki, səninlə məzələnməyə halım yoxdur, Mixaylo. De görüm, kimdən eşitmisən?
-Uşaqlardan.-deyə Mehdi ciddiləşdi.-Axşam Yusifə zəng eləmişdim, o dedi. İndi necəsən?
-Belə də. Dişlərim, qabırğalarım, hər yerim ağrayır. Səhərə qədər yata bilməmişəm.
-Vay, vay. Sən əməlli-başlı əzilmisən ki. Amma halaldır, səndən bu cəsarəti gözləmirdim. Yusifdən eşidəndə inana bilmədim.
-Nə bilim, heç mən də. Amma,-Kənan ah çəkdi,həmin an gələndə qorxu-zad gözə görünmür.
-Can ay, bala. Heyf, nələri qaçırmışam. Bir-iki yumruq da