a mən atardım.
-Sən narahat olma, İsmayıl bir yumruqla həll elədi. Heç o birilərə ehtiyac qalmadı.
-Vaayy, sən bizim smaylikə bax. Evdəkilər nə dedi, bəs? Hirsləndilər?
-Evdəkiləri soruşma. Anam pis oldu, utandığımdan üzünə baxa bilmirəm. Papam da ki, az qala bir-iki yumruq da o atırdı. “Niyə belə adamlar baş qoşmusan?” deyə o ki, var danladı.
-Vay, vay. Amma əsas odur qızın gözünə girməyə başlamısan. Mənə bax, bir də dava zad olsa, məni yaddan çıxarmayın.
-Baş üstə, dəvətnamə göndərəcəm.
-Gözləyəcəm ha.-deyə Mehdi güldü. Sonra ciddiləşib-Yaxşı, sağol.-dedi və onlar sağollaşdılar.
Artıq saat ikiyə yaxınlşırdı. Həmişəki bazarlardan fərqli olaraq bu gün erkəndən oyanan Yusif “Uşaqlarla görüşəcəm.” “Test almalıyam.” bəhanələri ilə saat ondan evdən çıxmışdı. Dünənki uğursuz hədiyyə axtarışından sonra bu gün əməlli-başlı bir də dükanlara baxmaq istəyirdi. O, hər il Sevincin sevimli “mışka”larını üç gün əvvəldən Zahidə sifariş verir, o da həmin meyarlara uyğun oyuncaqlar gətirirdi. Bəs bu il? Özü də Sevincə qarşı münasibətinin dəyişdiyi bir zamanda... Bir neçə, hətta dünən baxdığı hədiyyə dükanlarına bir daha baxsa da nə cibinə, nə də istəyinə uyğun bir şey tapa bilmədi.
Blokla çatan İsmayıl blokun girəcəyində bacısı ilə rastlaşdı. Onu görüb qardaş ədası ilə:
-Hara belə?-deyə soruşdu.
-Qrup yoldaşlarımla görüşməyə. Oradan da kitabxanaya.
-Bazar günü kitabxana açıq olur?
-Bəli, əziz qardaşım. “Axundov” açıq olur.
-Hə, yaxşı get. amma gecikmə, ha.
-Baş üstə, Verdiyev!-deyib Leyla gülə-gülə hərbiçilərə məxsus bir jestlə dedi.
Elə bu vaxt İsmayılın gözü binadan biraz aralıdakı dükana girən Sevillə bacısına sataşdı. Özündən ixtiyarsız “Sevil.” dedi. Leyla maraqla ətrafa boylanaraq:
-Sevil? Hanı?-deyə soruşdu.
-De, qabaqdakı mağazaya girdilər.
-Yaxşı da?-Leyla qardaşından aralanaraq,-Hələlik, onda. Mən gedim gələcək gəlinimizə baxım.
-Leyla! Hara gedirsən?
-Sən göstərmirsən. Mən də özüm görəcəm.
-Bax ha, mənim bacım olduğunu ağzından qaçırma. Vabşe