a gəlib onların yanında-çarpayıda oturdu.
-İnşallah!-Ayanla Ramin eyni anda dedilər.Bazar günü idi. Masanın üstündəki telefon zəng çalmağa, öz oxu ətrafında fırlanmağa başladı. Əli yuxulu halda əl atıb telefonunu söndürdü. Yarım dəqiqə keçməmişdi ki, telefonun səsi yenidən eşidilməyə başladı. Yarıyuxulu halda telefonu qulağına qoyan Əli:
-Alo? Hııı?-desə də telefon hələ də çalırdı. Çünki “yes”i basmamışdı. Yalnız indi gözlərini açıb telefonun “yes” düməyini basdı:-Alo, hə?-deyə telefonu yenidən qulağına tutdu.
-Nə alo, ə? Sən hələ də yatırsan?- dəstəyin digər ucundan Yusifin kinayəli səsi eşidilirdi.
-İmkan verirsiniz ki, yataq?
- Camaatın qızları səhər tezdən hazırlığa gedir, bu hələ də yatıb.
-Özünü deyirsən, yəqin. Hazırlığa başlamısan?-Əli gözlərini ova-ova güldü.
-Sən yat, hələ, yat! De, Ayanla Sevinc hazırlığa gedirdilər bayaq. Saat on ikidə çıxacaqlar.
-Sevincdən mənə nə? O, sənin dostundur.
-Hə, düz deyirsən. Ayan da sənin dostun deyil ki, sən nə? Yaxşı, sağol.
Yusifin dediklərini yalnız indi başa düşən Əli yerindən dik atılıb paltarlarını axtara-axtara:
-Dayan,dayan! Sən haradasan indi? Saat neçədə çıxacaqlar?-deyə Yusifi sorğu-suala tutdu.
Onun bu halına ucadan gülən Yusif:
-Sabahın xeyir! On ikidə! Hafizə, İngilis dili!-dedi.
-Hmm, bəs necə eləyək?
-Geyin gəl, parka tərəf. Hava yaxşıdır, biraz gəzişək.
-Yaxşı, çalışaram on birdə orada olum.
-Yaxşı, gözləyəcəm.
Telefonu söndürüb cibinə qoyan Yusif əvvəlcə öz-özünə Əlinin halına güldü. Sonra ciddiləşdi, əlləri belində ətrafa boylanaraq düşünməyə başladı. Axı o, burada neyləyirdi? Hər bazar saat birdə yuxudan oyanan Yusifi bu gün səhər tezdən buralara gətirən nə idi?
Əli geyinib otağından çıxdı. Məleykə xala mətbəxdə yumurtalı çörək bişirir, Hüseyn isə qonaq otağında televizora baxırdı. Əli mətbəxə gələrək anasının üzündən öpdü.
-Sabahın xeyir, ana.
-Oyy, quzum durub? Sabahın xeyir oğlum.
Əli burnunu tavaya tərəf tutub qoxusunu ciyərlərinə çəkdi:
-Bəh, bəh! Yumurtalı