onunla danışma.
-Yaxşı, narahat olma. Sadəcə deyəcəm ki, “İsmayıl sənə salam deyir.”
-Ay qız! Dəli olmusan? Getmə ora!
Lakin Leyla qardaşının dediklərini eşitməməzliyə vurub qaça-qaça dükana girdi. Alıcılar tək ətirlər olan rəfə yaxınlaşdı, amma bir gözü də Sevildə idi. Sevili dəqiqləşdirməyə çalışırdı. İsmayılın danışdıqlarından balacaboy, sarışın, arıq, mavi gözlü və sarışın qızın Sevil olduğunu yəqin etdi. Bir xeyli gözaltdan onu süzdü. Səsi də görünüşü qədər incə olan bu qız Leylanın da ürəyinə yatmışdı. O, qardaşının çox zövqlü olduğunu düşünməyə başlamışdı.
Saat dördə on beş dəqiqə işləyirdi. Sevinc qonaqları ilə çay süfrəsi arxasında əyləşib hədiyyələrinə baxır və onlara minnətdarlıq edirdi. Bu vədədə gözü otaqdakı “Mışka”lara sataşan Asya gözünü onlardan çəkmədən:
-Dostun hələ səni təbrik eləməyib?-deyə soruşdu.
-Yox, hələ görməmişəm.-özündən xəbərsiz Sevincin əhvalı və üz-gözünün ifadəsi dəyişildi.
-Yəqin bednıy hələ mışka tapa bilməyib, ona görə də gözünə görünməyə utanır.
-Niyə tanır ki? Ondan hədiyyə istəyən var?
Ayan Asyaya baxaraq belə dediyi üçün başını buladı. Sonra üzünü Sevincə tutub:
-Canım, sən bizə nəsə danışacaqdın, axı?-deyə maraqla soruşdu.
-Nə danışacaqdım ki?-Sevilin biraz da rəngi qaçdı.
-Guya yadından çıxıb da?-Asya kinayə ilə Sevincə baxıb başını buladı.-Kimdir o bəxtəvər?
Gizlətməyə çalışsa da Sevincin həyaəcanı üzünə vurmuşdu. İndi dörd gözlə ona baxan rəfiqələrinə necə “o bəxtəvər”in Yusif olduğunu necə deyəcəkdi? Onları hamı dost kimi tanıyırdı və indi birdən-birə Sevinc sevdiyi oğlanın Yusif olduğunu desəydi rəfiqələri ona güləcək və hətta bir müddət onunla məzələnəcəkdilər. Ən pisi də bu söhbətin “Yerin də qulağı var.” prinsipi ilə Yusifin qulağına çatması idi. Ona görə də gözlərini qaçırıb:
-Siz tanımazsınız.-dedi.
-Tanımaq istəyirik.-Ayan əl çəkmək fikrində deyildi.
Sevincin başqa yolu qalmamışdı. Deməli idi. Ona görə də səsini biraz qısaraq:
-Onda yaxın oturun.-dedi.-Amma əvvəlcə söz verin ki, heç kimə