soruşdu.
-Yavaş!-deyə Zahid müştərini işarə elədi.
Yusif susdu. Müştəri sağollaşıb çıxandan sonra Zahid hirslə soruşdu:
-Hə, nədir?
-Vahidin gül dükanı niyə bağlıdır?
-Mal vurmağa gedib.
-Bu günü gözləyirdi?-deyə Yusif əlini möhkəmcə rəfə vurdu.
-Sən gülü neyləyirsən?
-Dovğa bişirəcəm, göyərti tapmıram. Gülü neyləyərlər? Hədiyyə verəcəm.
-Hə, bağışla daha. Vahid bu gün dükanı çətin açar.
-Gözündən gəlməsin, ə! Nə vaxt Vahid səni əliboş qaytarıb?
-Bu gün həqiqətən lazım idi.
-Vaay,-Zahid bic-bic ağzını büzüb,-deməli, məsələ belə ciddidir?-deyə göz vurdu.-Kimdir o elə?
-Sən bilməsən də olar.-deyib Yusif çölə çıxdı.
Hirli-hirsli binanın arxasına keçdi, dayanıb əlləri belində ətrafa boylandı. Vaxt gedirdi, amma o hələ heç nə tapa bilməmişdi. Ürəyi çırpınır, tər basırdı. Ağlamaq belə tutmuşdu. Ürəyindən dəli kimi qışqırmaq keçdi. Birdən gözləri qaraldı. Səndələdi. Birtəhər özünü səki tərəfdəki daşlara çatdırıb oturdu. İndi yadına düşdü ki, səhər doqquzda yediyi çörəyin üstündədir. Telefonu cibindən çıxarıb kiminsə adını taparaq zəng elədi. O tərəfdəki alo deməmiş:
-Əli, ölürəm, gəl yerdən götür.-halsız vəziyyətdə dedi.
-Yusif nə olub sənə? Haradasan?-digər tərəfdən Əli həyəcanlı səsi eşidildi.
-Binamızın arxa tərəfində. Çox pisəm. Gələndə yoldan mənə bulkadan zaddan bir şey də al.
-Nə olub axı?
-Sual vermə. Tez gəl!
-Yaxşı, yaxşı. On-on beş dəqiqəyə oradayam.
Saat altıya yaxınlaşırdı. Bir saatlıq boş axtarşıdan sonra yorulub əldən düşən Yusiflə Əli parkdakı oturracaqların birində oturmuşdular. Hava qaralmışdı. Soyuq da var idi. Amma indi Yusifə təsir eləyən nə havanın qaralmağı və soyuqluğu, nə səkkiz saatdır evdə olmaması deyildi, heç yorğunluğu da gözünə görünmürdü. Ona təsir eləyən tək şey bu günkü günün uğursuzluğu idi. Nəfəsi ilə ovuclarını isidir, digər tərəfdən də reflektiv olaraq ətrafa boylanıb yaxınlıqda dükan olub-olmadığına baxırdı. Əliyə də soyuq idi və o da gödəkçəsini bərk-bərk əyninə sıxmışdı. Onu belə görən Yusif:
-Əli, sən