n istəyirsən, dur get. Bəsdir daha, mənə görə işindən də oldun.-dedi.
-Yox, yox, nə getmək? İşim zadım da yox idi.
-Dur dedim də. Peroşkilərə görə də Məleykə xala çox sağolumu çatdırarsan.
-Dəyməz, nuş olsun. Neyləmək fikrinsədən?
Yusif məyus halda çiyinlərini çəkdi. Əli ayağa qalxaraq Yusifin də qolundan dartdı:
-Dur, sən də get evə. Daha neyləyək, bu gün alınmadı. Səhər alarsan.
-Yox, yox.-Yusif etiraz elədi.-Mən əliboş qayıda bilmərəm.
-Tərslik eləmə də. Nuridə xala bayaqdan neçə dəfə zəng eləyib?
-Dedim ki, yox!
-Bu gün ala bilməsən, dünya dağılmaz ki. Yadına gəlmir, bir dəfə hansı sevgilin idi, Aynur idi, ya Nəzrin idi, onun da ad gününü unutmuşdun, hədiyyəsini iki gündən sonra vermişdin. Bunu da sonra verərsən.
-Olmaz dedim, Əli.
-Niyə e, niyə?
-Çünki mən Sevincə...
-Çünki sən Sevincə aşiqsən! Hətta bəlkə də onu sevirsən!
-Əli!-Yusif əsəbi halda səsni qaldırdı. Soyuqdanmı, ya əsəbdənmi qıpqırmızı qızarmışdı.
Əli heç nə demədən yenidən onnu yanında oturdu. Yusifin gözləri dolmuşdu. Dodağını çeynəyə-çeynəyə uzaqlara baxırdı. Əli ona baxaraq göz vurdu:
-Düz bildim, hə?
Yusif heç nə deməsə də köks ötürərək gözlərini yerə dikdi. Bu “Hə.”idi.
-Bəs nə vaxtdan?
-İnanırsan ki, bilmirəm? Həmişə içimdə ona qarşı nəsə bir yaxınlıq, bir doğmalıq olub. Fikirləşirdim ki, yəqin bir yerdə böyümüşük, dostuq deyə belədir. Amma son vaxtlar onu görəndə, onunla danışanda özümdən ixtiyarsız həyəcanlanıram. Hətta onu qısqanıram da.
-Bəs niyə özünə hiss elətdirmirsən?
Yusif Əliyə baxaraq qəmli-qəmli gülümsədi, köks ötürərək:
-Eh Əli, onun ürəyi başqasına görə atır-dedi.
Əli daha heç nə soruşmayıb gözlərini uzaqlara dikdi.
Sevinc rəfiqələri ilə yemək süfrəsinin arxasında söhbət edirdi. Bu vaxt onlar çöl qapımın zənginin basıldığını eşitdilər. Sevinc özündən ixtiyarsız qapıya boylandı. Qapı açıldı. Deyəsən, gələn Nuridə xala idi. Hər il olduğu kimi bu il də Sevincin ad gününü unutmamışdı. Həm ailəvi yaxınlıq, həm də oğlunun sinif yoldaşı və ən yaxın “dostu”