t kimi. Qızlara “İşim var.”deyib otaqdan çıxdı. Vanna otağına keçdi. Ağlamamaq üçün özünü güclə tuturdu. Amma ağlaya bilməzdi. Çünki bu zaman üzünün makiyajını yumalı olacaq və rəfiqələri də ondan bunun səbəbini soruşacaqdılar.
-Ayan,-deyə Asya astaca ona pıçıldadı,-sənə elə gəlmirmi ki, Sevinc bizə yalan satıb?
-Nə yalan?
-Görmədin, Caviddən danışarkən necə süni idi? Hələ onların gələcəklərini eçidəndə rəngi necə qaçdı?
-Bəlkə həyəcanlanıb?
-Həyəcanlanıb? Ay qız, həyəcanlanan rəngi qaçmır e, əksinə açılır, gözləri gülür. Yaxşı, Yusifin anası ondan danışanda rənginin qaçmasına nə deyirsən?
-Yox e, Aska,-Ayan fikirli halda Asyaya baxıb,-onlar dostdurlar, həm də Sevinc Yusifi sevməz.dedi.
-Hmm, sən elə bil. Bəs indi otaqdan niyə çıxdı? Görərsən, gələndə üzünü yuyub gələcək.
Ayan nə deyəcəyini bilmədən çiyinlərini çəkdi. Bəlkə o da ürəyində Asyanın dedikəri ilə razılaşırdı, amma üzdə tam əmin olmamış razılığını bildirməməyə çalışırdı. Elə bu vaxt Sevinc otağa qayıtdı. Üzünü yumuşdu, gözləri də şişmişdi. Asya “Gördün?”deyə Ayana işarə eləyib Sevincdən soruşdu:
-Doroqoya, nə olub sənə? Ağlamısan?
-Yox, nə ağlamaq?-Sevnc gözlərini qaçırdı.-Gözümə kiprik düşmüşdü, istədim ki, çıxarım, karandaşım zadım hamısı axdı, gəldi. Mən də üzümü yumalı oldum.
Asya bir daha Ayana işarə elədi. Artıq o da Sevincin yalanından əmin olmuşdu. Qızlar daha Sevincdən bu haqda heç nə soruşmayıb söhbəti dəyişdilər.
Axşam saat on idi. Qaça-qaça pilləkənləri qalxan Yusif üçüncü mərtəbəyə çatanda dayanıb özünə əl gəzdirdi. Qapının zəngini basdı. Qapı açıldı. Yusif gülə-gülə qapını açana baxsa da, qarşısında Malik əmini görcək duruxdu. Özünü itirib:
-Ee, axşamınız xeyir, Malik əmi. Bağışlayın, Sevinc evdə?-deyə soruşdu.
Onu görməyinə çox da sevinməyən Malik əmi soyuq şəkildə:
-Yatıb.-dedi.
-Hə?-Yusifin kefi pozuldu.-Yaxşı onda, sabaha..ee...sağolun.
-Sağol.-deyə Malik əmi qapını örtdü.
Yusif heç olmadığı qədər məyus idi. Əlindəki gül dəstəsinə baxıb köks ötürdü. Bütün zəhməti