boşa getmişdi. Pillələri qalxıb növbəti mərtəbəyə burulacaqdı ki, aşağıdan qapı açıldı.
-Yusif, ay Yusif!-bu Xavər xalanın səsi idi.
Yox, əlbəttə belə son ola bilməzdi. Yusif sevincək pillələri geri düşdü. Əlindəki dəstəni arxasında gizlədib:
-Buradayam, Xavər xala.-dedi.-eee, Sevinc?
-Hə, gözlə, çağırıram.
Bu boyda zəhmət boşa gedə bilməzdi. Həyəcandan əl-ayağı, dil-dodağı bir-birinə qarışmış Yusif deyəcəklərini beynində təkrarlayırdı ki, Sevinc qapıda göründü və o, bütün deyəcəklərini unutdu. Bir anlıq gözlərini Sevincdən çəkə bilmədi. Əynindəki firuzəyi rəngli don Sevincə necə də yaraşırdı. Hətta Yusifin beynində məşhur misralar da səsləndi: “Nə gözəlsən, nə qəşəngsən, bu axşam sən əziz dost?!”
-Nədir Yusif?
Sevincin soyuq səsi onu özünə gətirdi. Arxasında gizlətdiyi gül dəstəsini çıxarıb ona uzatdı.
-Təbrik eləyirəm, dost. Bütün arzularına çatasan.
Həyəcandan demək istədiklərindən sona ancaq bu iki quru cümlə qalmışdı.
-Çox sağol,-nə qədər bəlli etməməyə çalışsa da incidiyi Sevincin səsindən hiss olunurdu,-niyə əziyyət çəkirdin?
-O nə sözdür? Mən heç səni yaddan çıxararam?-Yusif gözlərini qaçırdı.-Bağışla, bu gün biraz başım qarpşıq oldu, hazırlıq zad.
-Hə,-Sevinc kinayə ilə dedi,-bilirəm.
-Bilirsən?
-Bayaq Nuridə xala gəlmişdi. O dedi.-üç-beş saniyəlik sükutu qucağındakı tünd göy rəngli qızılgüllərə təəccüblə baxan Sevinc özü pozdu,-Dost, bu göy qızılgülləri haradan tapmısan, belə?
-Hə, onlar? Əslində mışka alacaqdım, amma sənin kriteriyalarına uyğununu tapa bilmədim. Gələndə Vahidin gül dükanını açıq gördüm, hələ təzə mal vurmuşdu o da, gülləri yerləşdirirdi. Mənə bu gülləri məsləhət gördü. Dedi ki, bunlar möhkəm dostların rəmzidir. Yəni, bizim kimi.
Vahid əslində ona açıq mavi qızılgülləri məsləhət görmüş, bunların dostluq rəmzi olduğunu demişdi. Anidən gözü tünd göy rəngli qızılgüllərə sataşan Yusif onların mənasını soruşanda isə bunların mənasının “Dostdan daha artıqsan mənə.” olduğunu demişdi.
-Biraz gec oldu deyə incimədin?-Yusif