dərsi danışıb qurtardı. Sinfə boylanan Ülviyyə müəllimə:
-Kimin sualı var?-deyə soruşdu.
Ələddin həvəslə əlini havada yelləsə də Ülviyyə müəllimə ona “Sən dayan.” deyə işarə eləyib Yusifə səsləndi:
-Yusif, sual ver.
Fikirli-fikirli ayağa qalxan Yusif Sevincə baxaraq:
-Niyə?-dedi.
Bu qeyri-adi sual Sevinc qarışıq hamıda təəccüb oyatdı.
-Yusif, sual ver!-deyə Ülviyyə müəllimə bu dəfə səsini qaldırdı.
Yusif tez özünü ələ aldı.
-ee..niyə Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti öz...-kitabı vərəqləməyə başladı.-Sual yadımdan çıxdı e.-deyə üzünü turşutdu.
-Otur!-deyə ona baxıb başını bulayan Ülviyyə müəllimə üzünü Ələddinə tutdu-Ələddin sual ver.
Yusif yerinə oturaraq sual axtarırmıştək kitabı vərəqləyir, həyəcanını gizlətməyə çalışırdı. Onun bu halını isə sinifdə bir tək Əli başa düşürdü.
Tənəffüsdə çöldən sevincək gələn Mehdi qapıya söykənib içəri səsləndi:
-İsgəndərov, iki dəqiqə çölə gəl.
Kənan başını qaldırıb ona səslənən Mehdiyə baxıb narazı halda:
-Nədir, nə olub?-deyə soruşdu.
-Əşi, gəl də. Niyəsini çöldə bilərsən.
-Yaxşı.-deyib Kənan yerindən duraraq qapıya tərəf getdi.
Arabir öskürən Yusif həm də üşüdüyünü hiss eləyirdi. Başında isə ağrı ilə fikir mübarizə aparır, onu haldan salırdılar. Dayanmadan dünən olanları fikirləşirdi. Yəni, o nə gözləyirdi? Bir dəstə güllə Sevincin qəlbini fəth etməyi? Bu ki, axmaqlıq idi. Onun bayaq tarix dərsində vermək istədiyi sual da elə bu idi: niyə? Niyə Cavid? Cavabını bilsə də heç cür qəbullana bilmədiyi sual. Amma başqa çarəsi də yox idi. O, başqasını sevirdi.
-Nə olub?-bayaqdan onu izləyən Sevinc soruşdu.
-O başqasını sevir.
-Kim?-deyə Sevinc duruxdu.
Gözlərini partadan çəkib sağ tərəfinə baxan Yusif yalnız indi sual verənin Sevinc olduğunu görüb tutuldu. İndi nə deyəcəkdi? Gözlərini qaçıraraq:
-O da o...deyir ki, əl çək məndən. Başqası var.-dedi.
-Kiim? Sss..sevdiyin qız?-Sevinc həyəcanını gizlətməyə, gülümsəməyə çalışırdı.
-Hə, o.-Yusif qaşlarını çatıb Sevincə baxdı.-Sən haradan bilirsən?
-Keçən dəfə