çörək?
-Elə bildim ki, balam sevinəcək, ona görə bişirirəm.-Məleykə xala oğlunun başını sığalladı.
-Çox sağol, ana.
-Nə yaxşı durdun, a bala?
-Yusif oyatdı. Deyir hava yaxşıdır, parka çıxaq.
-Çıxın da bala. Gedin, gəzin. Amma get, əvvəl əl-üzünü yu, gəl çörəyini ye, sonra gedərsən.
-Baş üstə, anacan.-yenidən anasının üzündən öpən Əli hamam otağına keçdi.

Sevil hər bazar günü olduğu kimi bu gün də saat doqquzdan oyaq idi. Bacısı evlərinin yanındakı gözəllik salonunda işləyirdi. Anası isə həftənin bir neçə günü qonşulara yorğan-döşək salıb pul qazanırdı. Sevil yeddinci sinifdə oxuyanda ataları ürək infaktından ölmüşdü. Bu qəfil itki ailəni çıxılmaz vəziyyətdə qoymuşdu. Anası Xalidə xala orta təhsilli olduğu üçün heç yerdə iş tapa bilmirdi. O da bacardığı bir işin qulpundan yapışmış, qonum-qonşuya, tanış-bilişə yorğan-döşək sırımaqla balalarını dolandırırdı. Böyük qızı Sevda da bu ildən gözəllik salonunda işə düzəlmişdi. Düzdür, dayıları qonşuluqda yaşayırdı, vaxtlı-vaxtında bacısına ərzaqla, pulla yardım göstərirdi, amma bu da əvəzsiz deyildi. Çünki oğlu Xəlilin ta uşaqlıqdan Sevildə gözü var idi. Dayısı da buna şad idi. Əvvəlcə Xalidə xala buna razılıq verməsə də yoldaşının ölümündən sonra çarəsi kəsilmiş, razılıq verməyə məcbur olmuşdu. Xəlil qapı-pəncərə sexində işləyir, pis də qazanmırdı. Sevildən fərqli olaraq o, əsəbi və kobud biri idi. Sevilin də ona isnişə bilməməsi bəlkə də bundan irəli gəlirdi.
Sevil süfrəni yığışdırıb evləri səliqəyə salırdı. Televizorda isə səhər verilişlərinin birində yeni çıxan bir türk mahnısı səslənirdi: “Aşk, bir kalbin içinde ağlıyor aşk...” Bir anlıq necə oldusa Sevilin ağlına İsmayıl, onun gülən siması gəldi gəldi. Sonra diksinərək:
-Yox e, mən dəliyəm? Nə fikirləşirəm?-dedi öz-özünə. Sonra ürəyi özünün də başa düşmədiyi tərzdə çırpınmağa başladı. Özündən xəbərsiz dodaqlarına təbəssüm qondu. İş görə-görə bu təbəssüm də onunla idi. Ta ki, həyətlərində dayısıoğlu Xəlili görənə qədər. Xəlil atasının maşınından un