na..namusumu qurtardınız.-bunu deyərkən Zərifə özünü saxlaya bilməyib əlləri əsə-əsə gözlərini sildi,-Amma bir də belə adamlara baş qoşmağını istəmirəm. Qardaşım və onun dostları çox murdar adamlardır. Onlar üçün qayda-qanun yoxdur. Sən və sənin dostların isə çox yaxşı insanlarsınız. Belə pis adamların əlinə düşməyinizi istəmirəm. Bax, bir də nə vaxtsa, gördün, ya eşitdin ki, mənə kömək lazımdr, gözlərini yum, qulaqlarını da tut, aralan oradan.
-Bunu istəmə!-Kənan qəti şəkildə başını buladı.
-Yəni, deyirsən ki, sənin qardaşından qorxmuram?
-Qormuram!
-Amma mən qorxuram!-Zərifə əsə-əsə sol köynəyinin qolunu qatlayaraq-Görürsən?-dedi.-Keçən il yolda bir oğlan mənə söz atmışdı deyə qardaşım həmin oğlanın başını divara vurub partlatmışdı, mənim isə qolumu peçə basmışdı.-onun sol qolunda uzun bir yanıq izi var idi.-İndi başa düşdün, mən nə demək istəyirəm? mən yaşamaq istəyirəm!-danışdıqca Zərifənin göz bəbəkləri böyüyür, əlləri kimi dodaqları da əsirdi.
Eşitdikləri və gördükləri qarşısında Kənan donub qalmışdı. İnsan insana bunu eləyərmi?
-Bağışla,-məyus halda gözlərini yerə dikib qəhərdən tutulan boğazını yaşlayaraq,-söz verirəm, mənə görə belə işgəncələr çəkməyəcəksən.-dedi.
-Sən bağışla.-Zərifə sakitləşməyə çalışıraq-Bunları sənə deməli deyildim. Amma məcbur elədin. Özünə yaxşı bax.-dedi və ondan aralandı.
Kənan isə sanki durduğu yerə mıxlanmışdı. Sanki bədəni də daşa dönmüşdü. Nə hərəkət eləyə, nə də bir addım ata bilirdi. Qəfildən sol tərəfində bir ağrı, ardınca isə keyimə hiss elədi. Özünü pəncərənin artırmasına söykənib gözlərini bərk-bərk yumdu, əli ilə sol çiynini, qolunu ovmağa başladı. Bu vaxt anasının dedikləri gəldi ağlına. Bəli, həyat onu sınayırdı. Amma deyəsən, o bu sınaqdan üzüağ çıxa bilməyəcəkdi.Artıq dördüncü dərs başlamışdı. Davamiyyəti yoxlayıb qələmi jurnalın üstünə qoyan Mirvari müəllimə eynəyinin altından sinfi nəzərdən keçirib ah çəkdi:
-Görəsən, davamiyyətin yüz faiz olduğunu görmək mənə qismət olacaq?-sonra üzünü Kərəmə