n Sevinc əlini Yusifin əlinin üstünə toxundurdu. Bunu hiss eləyən Yusif ağır-ağır başını qaldırıb yorğun baxışlarla onlara baxdı.
-Necəsən doroqoy?
-Yaxşıyam.
Bu vaxt Mehdi keçib Yusifin yanında oturdu. Onun üzünə baxıb zarafatla:
-Halva yeyəjəyik?-deyə soruşdu.
-Sevinərsən.-deyə Yusif çəpəki ona baxdı.
-Pah, mən niyə sevinirəm ki? Məktəbdəki qızlar sevinsinlər, canları səndən qurtaracaq.
-Mixaylo,-Sevinc ciddi şəkildə,-zarafatın yeri deyil. Görmürsən, halı yoxdur.-deyə onu danladı.
Yusif heç nə deməyib yenidən başını partanın üstünə qoydu. Sevinc isə məyus halda boynunu burub ona baxırdı. Həmişə deyib-gülən, söhbətləri, zarafatları ilə onu bezdirən dostu bu gün çox səssiz və halsız idi. İçindəki narahatlıq Sevincin üzünə vurmuşdu. Asya Ayana Sevinci işarə eləyib göz vurdu. Mehdi də söhbəti tutduğundan Asyaya baxıb “Hum tum” dedi. Asya da başa düşdüyünü bildirmək üçün gülə-gülə başını yelləyirdi. Lakin bu sinifdə Yusifin bu halına ən az Sevinc qədər yanan daha biri də var idi.
Sinfə girən Leyla cədvəlin dəyişərək İngilis dili olduğunu və digər yarımqrupun aşağı düşməli olduqlarını dedi. Sevinc tez-tələsik həm öz çantasını, həm də yusifin kitab-dəftərlərini yığışdırdı. Əli yaxınlaşıb Yusifə:
-Sən yaxşı deyilsən,-dedi,-istəyirsən, icazə alım, evə get.
-Yox, yox, lazım deyil.-deyə Yusif ağır-ağır ayağa qalxdı.-Evdəkilər onsuz da əlimdən yanıqlıdırlar. Mama məni bu halda görsə, axşama qədər danışacaq.
-Düz eləyəcək.-deyə Yusifin kitab-dəftərini çantaısna qoyan Sevinc ona baxdı.-Sənə kim deyirdi, on iki saat küçələrdə boş-boş gəz?
Yusif təəssüflə ona baxıb köks ötürdü:
-Düz deyirsən, dost. Boş-boş gəzmişəmmiş
Vəziyyəti belə görən Əli yüngülcə onun çiyninə vurub:
-Yeri deyil, gəl gedək.-dedi.
Dərsdən on-beş-iyirmi dəqiqə keçmişdi. Jurnal arxasınca ikinci mərtəbəyə qalxan İsmayıl dəhlizdə Sevili əlində jurnal ona tərəf gəldiyini gördü. Həyəcanlandı.
-Hara belə?-deyə Sevil onu görüb soruşdu.
-Jurnalı götürməyə.-İsmayıl onun əlindəki jurnala işarə