elədi.
-Buyur.
-Təşəkkür.
-Nə isə, mən gedim.-ayağı getmək istəsə də Sevilin ürəyi qalmaq istəyirdi.
-Yaxşı, get.-elə İsmayılın da.
-Sən niyə getmirsən?
-Aparsam, o dəqiqə dərs soruşacaq.
-Yaxşı, sağol.-deyə Sevil yavaş-yavaş ondan aralandı.
İsmayıl isə dəhlizin ortasında dayanıb jurnalı vərəqləmək bəhanəsi ilə nəzərlərilə Sevili sinfə qədər ötürdü.
Dərs artıq sona çatmışdı. Müəllimə yoldaşı ilə söhbət eləyə-eləyə qapıya yaxınlaşan Xatirə müəlliməni görən qapıçı Xanım xala onu səslədi:
-Xatirə müəllimə, bir dəqiqə bura baxardınız.
-Buyurun.-deyə Xatirə müəllimə maraqla ona yaxınlaşdı.
Xanım xala onu kənara çəkərək qulağına pıçıldadı:
-Sizi bir oğlan soruşurdu.
-Oğlan?- deyə Xatirə müəllimə təəccüblə ona baxdı.
-Bəli, belə bəstəboy oğlan idi. Axsayırdı, əlində də əlil əsası var idi. Nəsə üz-gözü xoşuma gəlmədi. Dedim ki, elə birini tanımıram. Ehtiyatlı olun, müəllimə.
Rəngi ağappaq olmuş Xatirə müəllimənin ürəyi tez-tez döyünməyə başladı. Xanım xalaya təşəkkürünü bildirib həmkarına getməsini dedi. Fikri isə qapıçının dediklərinin yanında idi. Onu kim soruşa bilərdi axı? Bəstəboy, axsayan? Nə qədər fikirləşsə də ağlına heç kim gəlmirdi.
Əli, Mehdi və Kərəm məktəbdən bir xeyli aralanmışdılar. Mehdi Əliyə Kənandan danışırdı:
-Getdim gördüm, nə, Kənan pəncərəyə yapışıb qalıb. Rəngi də ki, meyit rəngi. İnan ki, aparmağıma peşman oldum.
Elə bu vaxt Kərəm qabağı işarə edərək:
-A, o kimdir?-deyə oğlanlara baxdı.
-Kim?-deyə onlar da qabağa boylandılar.
Onlardan təxminən beş-on addım aralıda gedən Xatirə müəllimə ilə Ayanın arxasınca bir oğlan
gedirdi. Açıq-aydın hiss olunurdu ki, hündürboylu, düz qamətli bu oğlan onları izləyir. Və o da açıq-aydın hiss olunurdu ki, Xatirə müəllimə ilə Ayan bu vəziyətdən narahatdırlar. Kərəm yanındakılara nəsə işarə elədi. Onlar binaların arasındakı yola girib kəsdirmədən Xatirə müəlliməgilin qabağına çıxdılar. Qəfildən onları qarşılarında görən Xatirə müəllimə ilə Ayan diksindilər. Mehdi ilə Əli isə təsadüfən