n qarşılaşdıqlarını deyirdilər. Bircə Kərəm dinmirdi. Elədiyi hərəkətlərə görə indi Xatirə müəllimənin üzünə baxmağa utanırdı.
-Necəsən, ay Kərəm?-onu fikirli görən Xatirə müəllimə halını xəbər aldı.
-Yaxşıyam müəllimə, siz necəsiniz?-deyə cavab versə də üzünə baxa bilmədi.
Əli ilə Mehdi isə tez-tez arxaya baxıb aralarında nəsə pıçıldaşırdılar.
-Hə, yaxşı ki, gəldik. Daha getdi.
-Hə, daha gəlmir. Yaxşı xəbər tutduq.
-Nə olub, nə gəlmir?-deyə onları belə görən Ayan təəccüblə soruşdu.
-Heç, marşrutu deyirdik.-deyə Mehdi vəziyyətdən çıxmağa çalışdı.-Gec-gec gəlir. Keçən dəfə də marşrut qapısına qədər tıx dolu idi. Mən də qapıdan yapışmışdım, üzü küləyə. Şofer hər dəfə astanovkada saxlayanda kəlimeyi-şəhadət gətirirdim.
Əli ona göz-qaş eləyib qabağa keçəməsini dedi. Bunu başa düşən Mehdi onlardan bir-iki addım aralandı. Ayan Kərəmi işarə eləyib:
-Bunun burada nə işi var?-deyə soruşdu.
-Heeç, elə-belə yol ilə gedirdik. Qabağımıza siz çıxdınız.
-Əli,-Ayan tərs-tərs ona baxdı,-bilirəm ki, bu belə deyil. De görüm, nə olub?
-Yaxşı, amma söz ver ki, Xatirə müəlliməyə bu barədə heç nə deməyəcəksən.
-Söz verirəm, mənə inana bilərsən. Nə lub?
-Arxanızca bir oğlan düşmüşdü. Biz də ondan arxada idik. Özümüzü aralığa verib buradan çıxdıq ki, o daha arxanızca gəlməsin.
-Yaxşı da?-Ayan narahat halda dilləndi.-Deyirəm axı Xatirə niyə belə narahatdır.
Beləcə oğlanlar evlərinə qədər Ayanla Xatirə müəlliməni tək buraxmadılar.Artıq günorta saat üçə yaxınlaşırdı. Ayan, Asya və Sevinc söhbət eləyə-eləyə hazırlığa gedirdilər. Bu vaxt onların yanından keçən iki qızdan biri maraq və diqqətlə Sevinci süzməyə başladı. Sevinc onun niyə belə elədiyini başa düşmədiyindən qaşlarını çatıb təəccüblə ona baxmağa başladı. Qızlar onların yanından ötüb bir-iki addım aralanmışdılar ki, Sevinci süzən qız geri qayıdıb Sevinci səslədi:
-Bağışlayın, bir dəqiqə baxa bilərsiniz?
Sevincgil təəccüblə həm bir-birilərinə, həm də dönüb qıza baxdılar. Qız onlara yaxınlaşa-yaxınlaşa bir tərəfdən də