maraqla Sevinci nəzərdən keçirirdi:
-Bağışlayın, siz səhvən üç nömrəlidə, Yusiflə bir sinifdə oxumursunuz?
-Hə, üç nömrəlidə oxuyuram.-Sevinc bir qıza, bir də rəfiqələrinə baxdı,-Amma siz hansı Yusifi deyirsiniz?
-Bildiyimə görə o məktəbdə on birdə oxuyan bir Yusif var. Məmmədov Yusif.
Qızın Yusif haqqında belə ətraflı məlumatlı olması Sevincdə təəccüb yaratdı.
-Hə, onunla bir sinifdə oxuyuram. Siz kimsiniz?-Sevincin gərginliyi səsindən duyulurdu.
-Adınız da Sevincdir? Hətta siz dostsunuz?-qız isə ard-arda suallar verməyə davam edirdi.-Mən Yusifin hazırlıq yoldaşıyam, adım da Ceyrandır.
Bir anlıq Sevincə elə gəldi ki, beyninə iynələr batırırlar. Ceyran! Yusifin bu ilki səssizliyinin əsl səbəbi. Özünü birtəhər ələ alıb:
-Məni haradan tanıyırsınız?-deyə soruşdu.
-Sizi bir-iki dəfə Yusiflə yolda görmüşəm, uzaqdan. Sonra da telefonda məktəb şəkillərinin arasında. Təxmini bildim ki, Sevinc sizsiniz.
Sevinci fikir götürdü: “Telefonda, məktəb şəkillərinin arasında? Yusifin telefonu bu qızda nə gəzirdi? Özünə gəl, sevinc! Sənə nə?!”
-Ondan əlavə Yusif sizdən o qədər danışıb ki. Deyir ki, siz uşaqlıq dostu olmusunuz. Bir də sizə çox böyük hörməti var.-deyə qız əlavə etdi.
Sevinc isə bir an əvvəl söhbəti bitirnək və bu cansıxıcı qızdan aralanmaq istəyirdi.
-Bunları mən də bilirəm. Əgər məni buna görə saxlamısınızsa...
-Yox, yox,-deyə qız gülümsədi,-prosto sizi haradan tanıdığımı başa salmağa çalışırdım.-o çantasının ağzını açmağa başladı,-Yusifin dəftəri ilə karandaşı dünən hazırlıqda yadından çıxıb stolun üstündə qalmışdı.-o dediklərini çıxarıb Sevincə uzatdı.-onları verəcəkdim.
-Hə?-Sevinc onları götürüb süni də olsa gülümsədi,-Çox sağolun.
-Dəyməz. Dünən özünə nə qədər zəng elədim, amma telefonu açmadı. Heç bu gün də cavab vermir. Yaxşıdır o?
Sevinc indi də təəccüb içində idi. Yəni, Yusif dünən bu qızla görüşməyib? O dönüb rəfiqələrinə baxdı. Onlar da təəccüblə ona baxırdılar. Sonra üzünü qıza tutub:
-Dünən başı qarışıq olub. Bu gün də xəstədir. Yəqin