n ona göə cavab verməyib.-dedi.
-Xəstədir? Allah şəfa versin. Özünə də çatdırarsınız.
-Çox sağolun. Çatdıraram.-deyə Sevinc ayaqlanaraq aralanmaq istədiyini bildirdi.
-Hələlik.-deyib qız da aralandı.
Yusifin əmanətlərini çantasına qoya-qoya Sevinci fikir götürmüşdü. “Yusif dünən on iki saat çölədə neyləyib? Deyək ki, iki saat hazırlıqda olub, bəs qalan on saat? Hərhalda bu qədər vaxtı oğlanlarla keçirə bilməz ki. Əgər bu qızla da hazırlıqdan əlavə görüşməyibsə mənə dediyi söz nə idi?” Sevinc o qədər fikirləşdi ki, nə yolboyu rəfiqələri ilə kəlimə kəsdi, nə də hazırlığa nə vaxt çatdıqlarını bildi.
Xatirə müəllimə hazırlıqda şagirdlərə mövzu haqqında danışırdı. Birdən onun diqqətini telefonuna gələn zəng çəkdi. Telefon səssizdə idi və ekranda “Gizli nömrə zəng edir.” yazısı yanıb-sönürdü. Bu onu təlaşlandırdı. Bu gün qapıçının dedikləri, arxalarınca düşən oğlan və bu zəng-bunların hamısı nə demək idi axı? Daxili narahatlığı və qorxusu üzünə də vurmuşdu.
-Müəllimə, nə olub, yaxşısınız?
Deyəsən şagirdləri də onun halının dəyişdiyinin fərqinə varmışdılar. Ona görə də birtəhər özünü ələ alıb qaldığı yerdən izahına davam elədi.
Axşam düşürdü və hava qaralmağa başlamışdı. Fikri hələ də bu gün gördükləri və eşitdiklərinin yanında olan Kənan hazırlıqdan evə gedirdi. Zərifənin qardaşı tərəfindən döyüldüyünü bilsə də bu gün gördüyü mənzərə onu dərindən yaralamışdı. “Axı niyə? İnsan öz bacısına qarşı niyə bu qədər qəddar ola bilər ki? Məgər onun qardaşının vicdanı yoxdur? Ona əl qaldıranda bircə dəfə də olsa dayanıb bunun necə qurtara biləcəyini fikirləşmir? Yəni o “zibil” insanı bu qədərmi özü qarşısında aciz edər? Həyata bax! Mənim on iki ildir bacım üçün burnumun ucu göynəyir, o isə əlində olanın qədrini bilmir, onu məhv eləyir.” Bütün bunları fikirləşə-fikirləşə döngəyə çatmışdı ki, sadəcə döngədən çıxan maşının işıqlarını görə bildi... Yerə yıxıldı. Maşın isə siqnal verərək sürətlə onun yanından ötüb keçdi. Əllərini yerə dirəyib dikəldi. Ətrafına boylandı. Bu