zaman sağ tərəfində bir qızın dizlərini tutaraq ufuldadığını gördü.
-Leyla?-deyə təəccüb və çaşqınlıqla ona baxdı.
-Axşamın xeyir,-Leyla ağrısını hiss elətdirən səs tonu ilə gülülmsəyərək ona baxırdı,-sən həyatınla niyə oynayırsan?
-Məəən? Mən fikirli idim. Nə oldu ki?
-Nə oldu?-Leyla kinayə ilə gülümsədi.-Maşının üstünə gedirdin, daha nə olmalıdır? Mən qolundan dartmasaydım...
-Çox sağol. Mənə görə sən də...
-Eybi yox, əsas odur salamatıq.
Kənan tez ayağa qalxdı. Lakin bir deyib büdrədi, çünki cəld qalxdığından ayağında güclü ağrı hiss eləmişdi. Biruzə verməməyə çalışıraq əyilib Leylanın da qolundan tutdu və onu da ayağa qaldırdı. Leyla üst-başını təmizləməyə başladı. Əlləri bir-iki yerdən sıyrılmışdı
-Çox əzilmisən?-Kənan isə təlaşla ona baxırdı.
-Yox, narahat olma. Yüngülvarı sıyrıqlardır. Sən necəsən?
-Mən?-Kənan ah çəkdi.-Mənim ürəyim əzilib, özü də çoxdan.
-Onu bilirik.-deyə Leyla bezgin halda dilləndi.-Mən fiziki vəziyyətini soruşuram, gələcəyin həkimi.
-Ehh, həkim? Bu gedişlə məndən heç nə olmayacaq.
-Onda sən də gedişini dəyiş. Kiminsə həyatına kömək eləmək istəyirsənsə, əvvəlcə özününkünü qur. Həyatda öz yerini tut, ayaqlarının üstündə dura bil ki, başaqasına da dayaq ola biləsən.
-Ehh, Leyla. Kənardan məsləhət vermək necə də asandır. Əgər o insanın yerində deyilsənsə...
-O insanın yerində deyilsənsə,-Leyla a çəkdi,-onda boş-boş danışma?!
-Yox, yox, mən elə demək istəmirdim. Prosto...
-Diqqətli ol, özünə də yaxşı bax.-Leyla süni təbəssümlə əlini Kənanın çiyninə vurdu-Mən hər dəfə buradan keçmirəm. Sağol.-deyərək aralandı.
-Yox ee....Leyla,....incidin?
Lakin Leyla ona cavab verməyərək axsaya-axsaya ondan uzaqlaşırdı. Kənan isə məyus və çaşqın halda onun əlləri belində arxasınca baxırdı.
Sevinc pilləkənləri qalxıb qapılarına çatdı. Başını qaldırıb yuxarı baxdı. “Bəlkə bu gün yox? Bəlkə sabah qaytarım?”deyə öz-özünə düşündü. Fikirlərinin bu qədər qarışıq olduğu bir vaxtda onu görmək istəmirdi. Uzaq qalmaq, ürəyindəkilərlə