n kisəsini götürüb həyətə qoydu. Sonra üstünün ununu çırpa-çırpa yuxarıda-eyvanda dayanan Sevilə baxıb bic-bic gülümsədi. Sevil isə, əksinə, ona tərs-tərs baxıb yenidən evə keçdi. Divara söykənib dərindən ah çəkdi, gözləri doldu. Çünki o düşündüyü ilə reallıqdakı insanın bir olmadığını bilirdi.
Xəlil artıq üç gün idi ki, əsgərlik məzuniyyətinə gəlmişdi. Bu üç gündə bəlkə otuzuncu dəfə idi ki, bibisigilə gəlirdi. Amma Sevil onu görmək belə istəmirdi.

Saat on ikiyə iyirmi beş dəqiqə işləyirdi. Yusif parkda gəzişirdi. Birdən o, uzaqdan gələn Əlini gördü. Əli ona yaxınlaşa:
-Sabahın xeyir, necəsən?-deyə xəbər aldı.
-Salam. Nə sabahın xeyir ə? Günortadır.-Yusif üzünü turşutdu.
Onlar yavaş-yavaş gəzişməyə başladılar.
-İsmayıla demisən?
-Dedim, işi varmış. Qardaş, o, oxuyan uşaqdır, bizə qarışmaz. Həm o hara, biz hara?
-Niyə elə deyirsən? Əslində yaxşı uşaqdır.
-Nə isə e!-Yusif artıq bu haqda danışmaq istəmədiyini bildirmək üçün əlini yellədi.
-Neyləyək indi? Parkda da heç kim yoxdur.
-Sənə kimsə lazımdır? Təmiz havadır, bax, quşlar da cikkildəyir. Fırlanaq bir yarım saat...
-Sonra?-Əli qolundakı saatına baxaraq soruşdu.
-Sonra da qardaş...,-Yusif bir anlıq susdu. Nə deyəcəyini bilmədi. Sonra anidən,-gedək Hafizə müəllimənin binasının yanına.-deyə dilləndi.
-Yusif,-Əli qaşının birini qaldırıb sual dolu nəzərlərlə ona baxdı,-yenə hansı qızın dalına düşəcəksən? Elə bilirsən, bilmirəm?
Yusif duruxdu. Əlinin belə duyuq düşməsindən qorxuya düşərək:
-Nə qız ə?! Hansı qız?!-deyə soruşdu.
-Bilmirəm guya o binaya niyə gedirsən? Təzə qız o binada qalır, sən də guya Sevincin dalınca gedirsən ki, qızı sənə düzəltsin. Səncanı, özünü yorma, Sevinc daha sənə kömək eləməyəcək.
Yusif heyrət içində idi. Əlinin belə düşünməsi yaxşı idi. O, öz-özünə gülümsədi. Lakin Əlinin növbəti cümləsi onun əhvalını yenidən pozdu.
-Hə də, Sevinc!-Əli birdən-birə əlini-əlinə vurdu.-Ay daa, mən bunu niyə fikirləşməmişəm?
-Nə Sevinc?!
-O Sevinc. Ay səni Yusif! Deməli o qız heç o