oğlanları dayanmışdılar. Onlar adətləri üzrə yetənə yetir, yetməyənə daş atırdılar. Bu dəfə də belə oldu.
-Hə, hə, mən də başa düşdüm.-deyə onlardan biri Qəmərin ağzını yamsılamağa başladı.
Lakin Qəmər onu eşitmədiyindən reaksiya da vermədi. Gəlib onların yanından ötəndə digər oğlan Qəməri işarə edib:
-Deyirəm, bu məktəbdə necə də ağıllı qızlar var e.-deyə o birinə göz vurdu.
-Alə, hə. Hələ bu sinfin qızlarını demirsən.
Bunları eşidən Qəmər başını qaldırıb tərs-tərs onlara baxdı:
-Nə baxrısan, az?
-Danışığını bil!
P-ah, bilməsək nə olacaq?-deyə digəri Qəmərin üstünə düşdü.
Qəmər tutuldu. Həm qorxurdu, həm də əsəbiləşmişdi.
-Caan, qorxdun balası?-deyə başqa bir oğlan onu ələ salmağa başladı.
-Heyy, heyy! Qızla işiniz olmasın.-bu vaxt pillələri enib onlara yaxınlaşan Zamanla Səbuhi sinif yoldaşlarının təkləndiyini görüb oğlanların üstünə düşdülər. -Ə, sən kimsən ki, bizim sinfin qızına sataşırsan?-deyə Səbuhi gülənlə üz-üzə dayandı.
-Ayə qoymayın, üstümə İrasim gəler. -deyə oğlanlardan biri əlini-əlinə vurub gülməyə başladı.
-Səbuhi, lazım deyil. Sataşmırdılar.-deyə Qəmər onun qolundan dartışdırırdı.
-Sən get sinfə-deyə Zaman onu kənara çəkdi.
-Sən mənə xox gəlirsən, malış?-deyib həmin oğlan əlini Səbuhinin çiyninə vuraraq arxaya itələdi.
-Əlini çək!
-Çəkmirəm, bax çəkmirəm!-bayaqkı oğlan hərəkətini təkrarladı.
Beləliklə, dava qopdu və Səbuhi ilə Zaman nə qədər eləsələr də beş nəfərə qarşı dura bilmədilər.o Oğlanlar onları araya alıb döyürdülər ki, Zamangilin sinif yoldaşları köməyə gəldilər. Bu bu isə davanı daha da böyütdü. Hərbi hazırlıq müəllimi Əhməd müəllim izihamı yarıb onları aralamağa çalışsa da bu kar eləmədi. Səsə direktor da çıxdı.
On dəqiqə sonra davanın əsas iştirakçıları üst-başları, saçları dağılmış, ağız-burunları partlamış vəziyyətdə direktorun qabağında sıra ilə düzülmüş, Oqtay müəllim isə həmişəkitək deyinirdi:
-Camaat məktəb idarə eləyir, mən dəlixana. Gərək hər gün beş-altısı belə qabağımda düzülsün. İndi canınıza nə azzar