gələn Xəyal müəllim otağın qabağında iki şagirdlə söhbət eləyən Xatirə müəlliməni salamlayıb içəri keçdi. Girəcəkdə-sol tərəfdəki masanın üstündə yanıb-sönən telefon onun diqqətini çəkdi. Telefonun kimə aid olduğunu bilməsə də bir anlıq ayaq saxlayıb “Gizli nömrə zəng edir” yazısını oxuya bildi. Sonra pəncərə tərəfdəki maslaara yaxınlaşıb masalardan birini çəkib oturdu. Çox keçmədi ki Xatirə müəllimə də müəllimlər otağına girən masanın üstündəki telefona baxıb əsəbiləşdi, əsəbi halda əlini alnına və üzünə gəzdirib fikirləməyə başladı. Simasında əsəblə yanaşı narahatlıq və təlaş da var idi. Xəyal müəllim yalnız indi telefonun kimə aid olduğunu başa düşmüşdü.
On bir alar sinfə qayıtsalar da bayaqkı davanın müzakirəsi davam edirdi. Qəmər məyus halda Zamanla Səbuhiyə baxıb:
-Üzünüzə baxmağa da utanıram.-dedi.-Bağışlayın, mənə görə oldu.
-Sən niyə utanıb üzr istəyirsən ki?-Zaman dilləndi.-Lazım olanlar üzr istədilər.
-Narahat olma,-Səbuhi ona göz vurub gülə-gülə dedi,-biz onsuz da gündə döyülürük.
Leyla dərindən ah çəkib hamının eşidəcyi bir səslə:
-Ölmədik, bu günləri də gördük-dedi.-Bu sinfin oğlanları da qızlarına görə dava eləyərmiş.
-O nə sözdür, Leyla?-Səbuhi yenidən dilləndi.-Niyə də eləməyək? Kimin nə ixtiyarı var bu sinifdə bir qıza yan gözlə baxa?! Deşib gözünü çıxararıq.
Mehdi özündən ixtiyarsız Əli ilə İsmayıla baxıb qımışdı. Səbuhinin bu atmacası çoxlarını düşünməyə vadar eləmişdi.
Sonuncu dərs “İnsan və cəmiyyət”idi. Ülviyyə müəllimə adəti üzrə jurnalı yoxlayıb təzə dərsi sual-cavab əsasında təkrar elətdirdikdən sonra qiyməti olmayanları lövhəyə çağırdı. Kərəmlə Mehdi hazır olmamaları səbəbindən “2”lərini aldıqdan sonra növbə Ayana çatdı. O lövhəyə çıxaraq mövzunu danışmağa başladı. Elə bu vədədə digər sinfin Sevinci icazə istəyərək sinfə girdi. Adaşına dəftəri qaytarıb qapıya çatdı. Ayan isə sözünü kəsmədən dərs danışırdı. Bu vaxt bayaq icazə alaraq çölə çıxan Əli sinfə girirdi ki, Sevinclə toqquşdu. Kənanla Zərifənin toqquşma səhnəsinə oxşar