r bir səhnə alındı.
-Bağışla,-dedi Əli,-görmədim.
-Eybi yox,-deyib sevinc gülümsəyərək onun əlini sızdı,-bağışla, mən də sənin ayağını tapdaladım.
-Eybi yox,-deyib Əli cəld əlini çəkdi.
Sevinc sinifdən çıxıd. Ayan isə özü də bilmədən qaşlarını çataraq bu səhnəni izləyirdi. İçində özünün də başa düşmədiyi bir həyəcan yaranmışdı. Sevincin Əlinin əlini sıxarkən üzündə yaranan ifadədən Ayanın özünün də xəbəri yox idi. başını qaldırıb lövhəyə baxan Əli Ayanı görcək özünü itirib yerinə keşdi. Ayan da heç nə olmamıştək üzünü pəncərəyə tutub dərsi danışmağa davam edirdi. Dostları Əliyə göz vurub qımışır, Sevinc isə gülməmək üçün özünü güclə saxlayırdı. O üzünü sol tərəfə çevirib pıçıltı ilə yanındakına:
-Gördün, dos...-demək istəyirdi ki, sol tərəfinin yenə boş olduğunu görüb məyus halda dayandı.Məktəbdə işləri gec bitdiyindən Xatirə müəllimə bu gün məktəbdən gec çıxmalı olmuşdu. Telefonunu çıxarıb saat baxdı. Üçə beş dəqiqə işləyirdi və saat dördün hazırlığına hələ iki saata yaxın vaxtı qalırdı, ksreks yerinə gedə də bilərdi. Ona görə də yolunu dəyişib binaların arası ilə getməyə başladı. Hava tutqun və küləkli idi. İki gündür rayonlara yağa qarıın havası buralara da çatmışdı. Ətrafda isə elə də çox adam yox idi. Sanki soyuq və cansıxıcı hava çoxlarına evdən çıxmamaq üçün bəhanə olmuşdu. Xatirə müəllimə yenə də izlənildiyini hiss elədi. Tez dönüb arxaya baxdı. Arxasınca gələn sadəcə məktəbli bir qızı idi. Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı. Biraz rahatlaşmışdı ki, əl telefonuna zəng gəldi. Qorxa-qorxa əlini cibinə aparıb telefonu çıxardı. Gözlərini yumub qorxa-qorxa telefonu özünə tərəf tudu. Asta-asta gözlərini açdı. “Ayan zəng edir”yazısını görüb dərindən nəfəs aldı. Telefonu açdı, lakin digər tərəfdən Ramin səsi gəlirdi. O, xalası qızından bu gün dərsə gələ bilməyəcəyi üçün sinif rəhbərindən icazə almağını istəsə də Xatirə müəllimə artıq məktəbdən uzaqlaşdığını dedi. Telefonu söndürüb yenidən cibinə qoydu. Birdən qabağını kiminsə kəsdiyini hiss elədi. Başını