qaldırıb baxanda gözlərinə inana bilmədi. Ürəyi çırpınmağa, bədəni əsməyə başladı.
-Salam, necəsən?-qarşısındakı kinayə ifadə edən səs tonu ilə dilləndi.
Xatirə müəllimə ona tərs-tərs baxıb aralanmaq istəyirdi ki, o yenidən özünü onun qabağına verdi:
-Gözləmirdin məni?
-Gözləməli idim?-deyə Xatirə müəllimə acıqlı-acıqlı onu süzdü.
-Nə bilim. Vaxt var idi, həvəslə gözləyirdin.
-Düz deyirsən: “Vaxt var idi.”-qarşısındakını əli ilə yana itələyib-Çəkil!-deyə keçmək istədi.
-Zənglərimə niyə cavab vermirsən?
Xatirə müəllimə dayanıb diqqət və kinayə ilə onu düzdü:
-Sən idin?
-Hə. Bəlkə sən başqasını gözləyirdin?
-Nə istəyirsən məndən? Niyə çıxmısan qabağıma?
-Danışmaq istəyirəm.-qarşısındakı bayaqkından fərqli sakit səs tonu ilə dedi.
-Danışmaq?-Xatirə müəllimə ətrafına boylandı. Sonra kinayə ilə-Mərcə girdiyin dostların da buralardadır? Hanı, harada gizləniblər? Bu dəfə mərcin məbləği nə qədərdir?-deyə soruşdu.
-Xatirə, Xatirə! Heç bir mərc yoxdur. Mən sənə elədiklərimə görə peşmanam. Bunun cəzasını da çəkirəm.-o sol ayağını göstərdi. Ayağı protez idi.-Başa düşmüşəm ki, özüm öz taleyimlə oynamışam.
-Mənə nağıl danışma! Çünki mən daha sənin nağıllarına inanacaq yaşda və ağılda deyiləm.
-Belə nifrət eləyirsən mənə?
-Nifrət?-Xatirə müəllimə kinayə ilə gülümsündü.-Sən heç mənim nifrətimə də layiq deyilsən.
-Üzr istəyirəm! Min dəfə, milyon dəfə! Onda uşaq idim, elədiklərimin mənasını başa düşmürdüm. Cəmi on yeddi yaşım var idi və elə bilirdim ki, düz eləyirəm
-Məncə sən heç dəyişməmisən. Elə indi də elə bilirsən ki, düz eləyirsən.
-Amma sən dəyişmisən,-oğlan saf təbəssümlə onu süzüb,-daha gözəl olmusan.-dedi.
Bu söz Xatirə müəllimənin qəlbini titrətsə də ciddiliyini pozmadı. İllərdir dilinə gətirməyə qorxduğu adı çəkdi.
-Ülvi, əl çək məndən!
Oğlan heç nə demədi. Gözləri onun üzündə idi. Bir müddət hər ikisi susdu.
Onlardan beş-on addım aralıda bir telefona zəng gəldi.
-Nədi?
-Mendeleyev, haradasan? Tək çatdıra bilmirəm axı.
-Gəliləm də. İşim