binada qalmırmış, Sevinc imiş.
-Yoox! Sənin başın xarabdır?-Yusif çıxılmaz vəziyyətdə idi.
-Srağagün Ayana deyirdi e mən də sizinlə gələcəm hazırlığa. On bir d-də oxuyan Sevinc var e, o! Deməli bizim qızlarla gedib-gəlir deyə sən belə əl-ayağa düşmüsən?
Yusif həqiqətən də heyrət içində idi. Onun fikrincə Əli əsl dahi idi. Bütün bunlardan belə nəticə çıxartmaq heç Yusifin də ağlına gəlməzdi. O, bir anlıq “Hə də o Sevinc” demək istəsə də, sonra düşündü ki, oyun oynamağın yeri yoxdur. O, daha öz Sevincinin-dostunun qəlbini qırmaq istəmirdi. Əliyə də hələlik bu haqda heç nə demək fikrində deyildi. Birdən onun ağlına nəsə gəldi.
-Sevinc yox e, Ayan...-lakin sözü ağzında qaldı.
-Nə Ayan?-Əli özündən ixtiyarsız Yusifin qolundan yapışdı.-Sən nə cürətlə...?!
Yusif mənalı təbəssümlə Əlini süzdü.
-Vay, vay, vay?! Səndən də elə bunu gözləyirdim. Mən bunu çoxdan bilirdim, amma əmin deyildim.
-Nə bilirdin?-Əli hələ də Yusifin qolunu buraxmamışdı.
Yusif bu vəziyyəti göstərərək:
-Bax elə bunu-dedi və sonra Əliyə göz də vurdu.-Bu dəfə sənə görə gedirik.
İndi də Əli çətin vəziyyətdə qalmışdı. Yusifi inandırmağa söz tapa bilmirdi. Yusif isə onun nəsə deməsini gözləmədi.
-Gəl gedək, o binada müəllim var. Mamamın iş yoldaşının qohumudur. Coğrafiya müəllimi. Həm mən onunla hazırlığı danışım, həm də qayıdanda guya təsadüfən buradayıq deyə qızlarla gedək.
-Hə gedək.-Əli ehtiyat nədənsə edirmiş kimi Yusifə baxdı.- Sən Sevincə nəsə demisən?
-Narahat olma, demərəm. Belə şeyi deyərlər?
-Sevinc axı sənin ən yaxın...
-Dostumdur.-Yusif özündən xəbərsiz ah çəkdi.-Amma nə olsun dostumdur? O, da Ayanın rəfiqəsidir. Özünü qoy mənim yerimə. Sən gedib mənim haqqımda Ayana deyərdin, o da gedib Sevinc desin? Yəni məsəl üçün də...
-Yox, əlbəttə ki, deməzdim.-Əli bir anlıq yolun ortasında dayandı, Yusifi qucaqlayıb,-Sağol e qağa, çox sağol! Bax bundan sonra kimi sevsən, gəl mənə de, Sevincə yox.-dedi.
Yusif əlini Əlinin kürəyinə vurdu:
-Onsuz da Sevincə deməyəcəyəm.-

Yarım saat